گزارش روزنامه اعتماد از «کودک‌کشی» در حمله آمریکا و اسرائیل به ایران / دبستان شجره طیبه متعلق به نیروی دریایی سپاه بود

لیلا جعفری-بیرون کشیدن جسم بی‌جانِ دخترکانِ دانش‌آموزِ دبستانیِ معصوم از زیر آوار جنگی تحمیلی و ناگهانی دل هر انسانی را به درد می‌‌آورد، چه آن کودک دبستانی پر از هیاهو و نشاط فرزندت باشد چه نباشد، کودکی پر از احساسات کودکانه بود که در سر جز شیطنت‌های کودکانه و بازی و تفریح چیزی نداشت.

به گزارش اعتماد، کودکان بی‌گناه و معصومی که صبح 9 اسفندی را چون صبح‌های دیگر هر روز‌شان کوله بر پشت و لقمه در کیف با لبخندی بر لب و بوسه مادر از خانه خارج شده و دیگر بازنگشتند و مادرانی منتظر که سفره ناهارشان را آماده کرده بودند تا چون هر روز پذیرای دلبندشان باشند و ناز دخترکانشان را بکشند و با لقمه‌ای در دهانشان، لذت دنیای مادرانه‌شان را ببرند. اما اهریمن جنگ با هیولای صهیونیستی و امریکایی بر سر مدرسه نازدانه‌های مینابی آوار شد و برای مادران مینابی انتظاری بی‌پایان و حسرتی در دل که نه بازگشتی بود نه لذتی که ببرند و داغی بر دل‌هایشان تا روزی که زنده‌اند که کودک در خون خفته معصومشان را از زیر خروارها خاک و آوار بیرون بکشند و جسد بی‌جانشان را ببویند و ببوسند و نوحه بخوانند و بسوزند و در دل بگویند کاش امروزی نمی‌‌بود، کاش دخترکانشان بیمار بودند و به مدرسه نمی‌فرستادندشان، کاش خبری، الهامی، نشانه‌ای بود تا آن روز و آن لحظه تلخ برایشان رقم نمی‌خورد و هزاران از این ای‌کاش‌های تکراری و بی‌نتیجه‌ای که همه ما در زندگی‌مان بارها گفته‌ایم و شنیده‌ایم و همه بی‌ثمر بوده و حوادث بی‌محابا دامن همه ما را گرفته....

دخترکان دبستان شجره طیبه میناب روز 9 اسفند را مانند همه ما صبح را با هزاران امید شروع کردند و پا به عرصه علم گذاشتند تا روز و روزهایی را پشت سر بگذارند با رویاهایی که در سر می‌پروراندند. همچون همه ما که دوست داشتیم بزرگ شویم، فرزندی خوب برای پدر و مادرمان و عصای پیری‌شان و فردی مفید و موفق برای جامعه‌مان باشیم. آنها هم در رویای ناتمام‌شان می‌خواستند نسلی پربار و پرثمر باشند، اما غافل از اینکه این صبح، غروب زندگی‌شان شد و هزاران حسرت بر دل‌ها ماند؛ بر دل دخترکان معصوم مینابی، بر دل خانواده‌هایشان، بر دل مردمان خونگرم و رنج کشیده شهرشان و بر دل همه ما که فرزند این خاکیم؛ خاکی که جان‌مان، هویت‌مان، ریشه‌مان و خون هزاران شهیدی است که سنگفرش وطن‌مان شده است. صبح آخرین روز خداحافظی کودک شیرین مینابی با مادری که منتظر برگشت نازدانه‌اش بود اما کودک شیرین و معصومش دیگر بازنگشت و در لحظه‌ای زیر هزاران خروار آوار مدفون شد. کودکان معصوم و بازیگوش با آن هیاهوی کودکانه‌شان که نمی‌دانستند جنگ چیست و در دنیای کودکانه‌شان نمی‌گنجید و شاید هم مانند برخی کودکان هم‌سن خود که جنگ دوازده روزه صهیونی-امریکایی را تجربه کرده بودند، می‌ترسیدند. کودکی که معنی جنگ و تجاوز و دشمنی را نمی‌دانست اما قربانی شد، کودکی که تصویر کودکان در خون غلتیده غزه را دیده بود و دل می‌سوزاند اما در ذهن کوچکش هیچ‌گاه نتوانست تجسم کند چرا... و هیچ‌گاه به فکرش هم خطور نکرد که خود نیز روزی چون کودکان بی‌گناه هم‌سن غزه‌ای‌اش قربانی کودک‌کشی حرمله صهیونی شود که کودک‌کشی برایش عادت و تفریح شده و در مقابل نیز فقط سکوت جهانی!

دبستان دخترانه شجره طیبه متعلق به نیروی دریایی سپاه جزو مدارس دولتی استان هرمزگان و شهر میناب بود. بنای این ‌مجتمع آموزشی با مساحتی ‌365 متری و در سال ۱۳۸۳ تاسیس شد. تعداد دانش‌آموزان این دبستان دخترانه 146 نفر بوده با تعداد 24 کلاس. این مجتمع آموزشی دارای امکانات علمی و آموزشی متنوعی شامل داروخانه، درمانگاه و ورزشگاه و... برای دانش‌آموزان دبستانی بوده است. طبق گزارش‌ها در ساعات اولیه صبح ۹ اسفند موشکی به ‌صورت مستقیم به این دبستان اصابت کرد و جنایتی دیگر از جنایات ددمنشانه و وحشیانه هیتلرهای زمانه که کودک و نظامی و غیرنظامی نمی‌شناسند، رقم زد، اما با وجود کشتار در این مجتمع آموزشی، ارتش اسراییل گفت از عملیات نیروهایش در این منطقه «اطلاعی ندارد» و فرماندهی مرکزی ارتش امریکا (سنتکام) هم اعلام کرد در حال بررسی گزارش‌های مربوط به این حادثه است.  مدارس و مراکز آموزشی به ‌عنوان اموال و اماکن غیرنظامی از حمایت ویژه برخوردارند و هرگونه حمله عامدانه به آنها محکوم است. مسعود پزشکیان، رییس‌جمهور کشورمان حمله وحشیانه تجاوزکاران امریکایی و صهیونیستی به این مدرسه را محکوم کرد و آن را فاجعه‌ای دلخراش توصیف کرد و گفت: «ضمن محکومیت قاطع این اقدام غیرانسانی، مصیبت وارده را به خانواده‌های داغ‌دیده، مردم شریف میناب و آحاد ملت ایران تسلیت عرض می‌کنم و خود را در اندوه سنگین آنان شریک می‌دانم.» همچنین ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران طی بیانیه‌ای با شدیدترین عبارات، حمله تروریستی رژیم صهیونیستی و امریکایی به این مدرسه را که منجر به شهادت و مجروحیت شمار زیادی از کودکان بی‌گناه و بی‌دفاع کشورمان شد، محکوم کرد. مرکز وکلا، کارشناسان رسمی و مشاوران خانواده قوه قضاییه نیز در محکومیت تجاوزات نظامی و حمله به اماکن غیرنظامی جمهوری اسلامی ایران بیانیه‌ای صادر کرد و حملات هوایی اخیر به مناطق غیرنظامی و... و به ‌ویژه حمله ددمنشانه به دبستان دخترانه در شهرستان میناب که منجر به شهادت کودکان بی‌گناه و زخمی شدن تعدادی دیگر از نونهالان این مرز و بوم شد را محکوم کرد و افزود: این حملات مصداق بارز نقض بند ۴ ماده ۲ منشور ملل متحد و نقض حاکمیت ملی ایران است. براساس قطعنامه ۳۳۱۴ مجمع عمومی سازمان ملل هرگونه توسل به زور علیه تمامیت ارضی یک کشور جنایت تجاوز محسوب شده و مستوجب مسوولیت بین‌المللی برای دولت‌های متجاوز است. همچنین جنایت جنگی در هدف قرار دادن غیرنظامیان طبق ماده ۴۸ و ۵۱ پروتکل الحاقی اول به کنوانسیون‌های ژنو (۱۹۷۷)، اصل «تفکیک» میان اهداف نظامی و غیرنظامی از اصول لایتغیر حقوق بشردوستانه است. حمله به مدارس و اماکن پرجمعیت شهری، نه یک اشتباه محاسباتی، بلکه جنایت جنگی سازمان‌ یافته   علیه بشریت تلقی می‌گردد و از سازمان ملل متحد، شورای امنیت و دیوان کیفری بین‌المللی انتظار دارد که به دور از استانداردهای دوگانه، نسبت به تعقیب کیفری آمران و عاملان این جنایات اقدام نمایند. در اعلامیه حمایت از زنان و کودکان در شرایط اضطراری و مناقشه مسلحانه که از جمله مباحث حقوقی می‌باشد هم آمده که از مهم‌ترین اصول انسانی حاکم بر جنگ‌ها اصل تفکیک یا تمایز است که براساس آن باید بین جمعیت غیر نظامی و نظامی تفکیک و تمایز قایل شد و افراد و جمعیت غیرنظامی مورد حمله قرار نگیرند. این اصل که از آن تحت عنوان اصل تمایز یا تفکیک (Principle of Discrimination or Distinction) یاد می‌شود، در کنوانسیون چهارم ژنو مربوط به حمایت از افراد غیرنظامی در زمان جنگ که به ‌طور آشکار، بین افراد عادی و نظامی تمایز قایل شده و ماده ۴۸ پروتکل اول الحاقی به کنوانسیون‌های چهارگانه ژنو و ماده ۱۳ پروتکل دوم الحاقی به کنوانسیون چهارگانه ژنو به رسمیت شناخته شده که با عمومیت خود شامل زنان و کودکان نیز می‌گردد و آنها را نیز تحت حمایت قرار می‌دهد. ماده یک اعلامیه نیز به ‌طور خاص این اصل را مورد اشاره قرار داده و چنین مقرر نموده است: «حمله و بمباران جمعیت غیرنظامی، تحمیل درد و رنج نامعلوم و بی‌حساب (Incalculable suffering) به ویژه نسبت به زنان و کودکان که جزو اقشار بسیار آسیب پذیرند، باید ممنوع شود و چنین اقداماتی باید محکوم گردند.»

هدف قرار دادن کودکانی بی‌دفاع، عبور از خطوط قرمز حقوقی، انسانی و اخلاقی است و جامعه جهانی در برابر این فجایع مسوول خواهد بود. اما متاسفانه استمرار سکوت جهانیان در قبال چنین فجایعی بیش از پیش است و ‌زمینه‌ساز تکرار جنایات علیه نسل‌های آینده خواهد بود. و اینک ما ایرانی دردمند و داغدار و همیشه مورد تجاوزی که در مقابل اهریمنان خونخوار جهانی به تنهایی ایستاده‌ایم و مقاومت می‌کنیم و زیر بار استعمار نخواهیم رفت.