دستورالعمل ۱۲ مرحلهای هنگام حملات هوایی یا انفجارهای ناگهانی / هرگز به سمت خروجی ساختمان یا خیابان فرار نکنید
بر اساس توصیههای پایگاه اطلاعرسانی جمعیت هلالاحمر ایران، در زمان حمله، هرگز به سمت خروجی ساختمان یا خیابان فرار نکنید؛ فضای باز خطرناکترین جاست. امنترین نقطه هر ساختمان، داخلیترین بخش آن است که حداقل دو دیوار با محیط بیرون فاصله داشته باشد.
حدود 6 ماه پس از جنگ دوازده روزه، یک جنگ دیگر بر مردم ایران تحمیل شد، جنگی که حالا پایان آن، امری غیر قابل پیشبینی است. در این شرایط مهمترین اقدام برای مقابله با تبعات جنگ، حملات هوایی یا انفجارهای ناگهانی؛ آمادگی فردی، گروهی و نهادی است.
به گزارش اعتماد، در همین زمینه با یک دستورالعملی ۱۲ مرحلهای و دقیق میتوانید امنترین نقطه در محیط اطراف را به یک پناهگاه موثر در برابر موج انفجار، ترکش و آوار تبدیل کنید. بر اساس توصیههای پایگاه اطلاعرسانی جمعیت هلالاحمر ایران، در زمان حمله، هرگز به سمت خروجی ساختمان یا خیابان فرار نکنید؛ فضای باز خطرناکترین جاست. امنترین نقطه هر ساختمان، داخلیترین بخش آن است که حداقل دو دیوار با محیط بیرون فاصله داشته باشد. پنجرهها بزرگترین دشمن شما در زمان انفجار هستند؛ آنها به ترکشهای شیشهای کشنده تبدیل میشوند. حمام، دستشویی و راهروهای بدون پنجره، بهترین گزینههای پناه گرفتن در آپارتمانها محسوب میشوند. پاگرد پلهها به دلیل استحکام سازهای بالا، یکی از مقاومترین نقاط ساختمان در برابر ریزش است. پناه گرفتن زیر یک میز ناهارخوری سنگین یا تخت فلزی، مانع از آسیب دیدن شما در اثر سقوط اشیاء میشود. زیرزمینها عالی هستند، به شرطی که حداقل دو راه خروجی داشته باشند تا به تله تبدیل نشوند.در زیرزمینها هرگز کنار لولههای گاز، مخازن سوخت یا موتورخانهها پناه نگیرید. ایستگاههای مترو به دلیل عمق زیاد بسیار امن هستند، اما هنگام ورود باید از ازدحام و زیر دست و پا ماندن دوری کرد. اگر در فضای باز غافلگیر شدید، بلافاصله در نزدیکترین جوی آب، گودال یا پشت یک جدول بتنی بلند بخوابید.در لحظه شنیدن صدای انفجار یا پهپاد، ثانیهها تعیینکنندهاند؛ وقت را برای پیدا کردن ساختمان هدر ندهید و روی زمین پناه بگیرید.
در کنار اینها نیاز است که خانوادهها برای مواجهه با این آسیبهای روانی کودکان آمادگیهای لازم را پیدا کنند. محمدرضا محمدی، فوق تخصص روانپزشکی کودکان و نوجوانان و رییس مرکز تحقیقات روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران، در این باره میگوید: « در جریان اتفاقات اخیر در تهران و سایر شهرها، بیش از ۹۰درصد صداهای شنیدهشده مربوط به سامانههای پدافند هوایی داخلی بوده است، نه اصابت مستقیم موشکهای دشمن؛ صدای این سامانهها برای مقابله با تهدیدهای احتمالی و دور نگهداشتن پرندههای دشمن طراحی شده و به ندرت مربوط به انفجار مستقیم بمب یا موشک است؛ بنابراین، آگاهیبخشی به کودکان و نوجوانان درباره منشأ این صداها میتواند تأثیر قابلتوجهی در کاهش اضطراب آنها داشته باشد.»او معتقد است که اگر اضطرابهای شدید در یک ماه اول پس از حادثه درمان نشوند، ممکن است به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) تبدیل شده و تا دو سال ادامه یابند. درمان در مراحل اولیه بسیار موثرتر بوده و معمولا با مشاوره، رواندرمانی و در برخی موارد با دارو قابل کنترل است.« محیط خانوادگی باید مکانی برای کاهش تنش باشد. والدین با حفظ آرامش، حمایت عاطفی و گفتوگو با فرزندان در حد فهم آنها، نقش مهمی در کاهش اضطراب کودکان ایفا میکنند. صادقانه صحبت کردن درباره شرایط و پاسخ به سوالات کودکان در چارچوبی قابل درک، از راهکارهای موثر روانی است. تکنیکهایی مانند تنفس عمیق، مدیتیشن، دعا و ذکر، یا حتی نوشتن احساسات در دفترچه شخصی، از ابزارهای ساده اما موثر در کاهش اضطراب و تنش هستند. در صورت شدت گرفتن علائم مانند بیخوابی، بیقراری، اختلال تمرکز یا بروز حملات پانیک، مشاوره با روانپزشک یا روانشناس ضروری است. اختلالات ناشی از جنگ، اگر زود درمان شوند، بهراحتی قابل کنترل هستند.»
دیدگاه تان را بنویسید