رئیس پژوهشگاه هواشناسی: تهویه منطقه ۲۲ پایتخت با توسعه بلندمرتبه‌سازی‌ها، در حال کور شدن است/ این موضوع به تشدید انباشت آلاینده‌ها منجر می‌شود

ابراهیم فتاحی که در مراسم اختتامیه نخستین کنفرانس بین‌المللی آلودگی هوا سخن می‌گفت، افزود: با افزایش بلندمرتبه سازی‌ها در منطقه ۲۲، میانگین سرعت بادهای محلی تهران حدود ۱.۵ تا ۲ متر بر ثانیه کاهش یافته است.

به گزارش ایرنا؛ وی گفت: هواشناسی فقط پیش‌بینی بارش و آلودگی هوا نیست و تا زمانی که از خدمات هواشناسی به عنوان یک پیوست اقلیمی در طرح‌ها و پروژه‌ها استفاده نشود، این پروژه‌ها به نتیجه نمی‌رسد.

رئیس پژوهشگاه هواشناسی و علوم جو ادامه‌داد: جانمایی بسیاری از شهرک‌های صنعتی کشور به نحوی انجام شده که آلایندگی‌های جوی آنها وارد شهرها می‌شود.

فتاحی اضافه‌کرد: بیشتر پروژه‌های شکست خورده ما فاقد پیوست اقلیمی بوده‌اند، بنابراین باید این موضوع بیش از گذشته مورد توجه قرار گیرد.

نخستین کنفرانس‌ بین‌المللی‌ مدیریت‌ آلودگی‌ هوا با مشارکت‌ پژوهشگران، متخصصان، مدیران اجرایی‌ و صاحب‌نظران، پس‌ از برگزاری نشست‌های علمی‌، پنل‌های تخصصی‌ و کارگاههای آموزشی‌، به‌ کار خود پایان داد.

ابراهیم فتاحی دبیر علمی کنفرانس در مراسم اختتامیه کنفرانس در سالن پروسفر گنجی بیانیه این کنفرانس را قرائت کرد.

در بخشی از این بیانیه آمده است: در جریان این‌ کنفرانس‌، آلودگی‌ هوا نه‌تنها به‌عنوان یک‌ چالش‌ زیست‌محیطی‌، بلکه‌ به‌مثابه‌ مسئله‌ای چندبعدی با پیامدهای مستقیم‌ بر سلامت‌ عمومی‌، اقتصاد، مدیریت‌ شهری و حکمرانی‌ محیط‌زیست‌ مورد بررسی‌ قرار گرفت‌. 

از دیگر محورهای مورد تاکید در بیانیه این کنفرانس می توان به «اهمیت‌ همکاری میانبخشی‌ میان نهادهای دولتی‌، بخش‌ خصوصی‌، دانشگاهها و جامعه‌ مدنی‌ و «لزوم توجه‌ هم‌زمان به‌ پیشگیری، کنترل منابع‌ آلاینده و سازگاری با پیامدهای آلودگی‌ هوا» اشاره کرد.

در ادامه این بیانیه عنوان شده است: این‌ کنفرانس‌، بستری برای تبادل دانش‌، هم‌افزایی‌ تجربه‌ها و آغاز گفت‌وگویی‌ مستمر میان جامعه‌ علمی‌ و مدیران اجرایی‌ فراهم‌ کرد و بر این‌ باور است‌ که‌ استمرار چنین‌ تعاملاتی‌ می‌تواند به‌ ارتقای کیفیت‌ سیاست‌ها و اقدامات عملی‌ در حوزه مدیریت‌ آلودگی‌ هوا منجر شود.

این بیانیه می افزاید: در همین‌ راستا، شرکت‌کنندگان کنفرانس‌ پیشنهاد می‌کنند امکان شکل‌گیری یک‌ کنسرسیوم ملی‌ مدیریت‌ آلودگی‌ هوابا مشارکت‌ پژوهشگاه‌ها، پژوهشکده‌ها، نهادهای دانشگاهی‌ و سایر نهادهای ذیربط‌ مورد توجه‌ قرار گیرد؛ کنسرسیومی‌ که‌ بتواند به‌عنوان یک‌ سازوکار هماهنگ‌کننده علمی‌، زمینه‌ تجمیع‌ ظرفیت‌های پژوهشی‌، تولید دانش‌ کاربردی و پشتیبانی‌ علمی‌ از فرآیندهای تصمیم‌سازی و اجرا در حوزه مدیریت‌ آلودگی‌ هوا را فراهم‌ آورد.