دردهای پر درد از طاغوت فقر
چرا طاغوت درد، با انقلاب از ایران رخت برنکند؟ چه کسی مسئول است؟ چه کسی پاسخ اشکهای پابرهنههای مستضعف را میدهد؟ اصلاً کسی جوابی برای آنها دارد؟ اصلاً صدای این مظلومان را کسی میشنود؟ آیا حنجره کسی آمادگی آن را دارد تا دردهای آنان را فریاد کند؟ چه نسبتی میان غصه مستضعفان و قصههای مستکبران جامعه ما هست؟
اعتمادآنلاین| مجتبی حسینی- بعضی خبرها مثل پُتک میماند. سر آدم را میترکاند. بعضی دیگر شبیه بیل و کلنگ و تیشه است، دل آدم را مثل گودال و قبری از امید و زندگی خالی میکند. خبرهای دیگری هم هستند که شبیه شمشیر ساموراییاند. آدم را از وسط نصف میکنند. حالا چرا اینقدر صغرا کبرا بچینم. ماجرا برمیگردد به خبری که چند روز پیش دهان به دهان چرخید. همان خبری که معاون وزیر رفاه آمد و گفت دو میلیون گرسنه در کشور داریم و هفتصد-هشتصد هزار خانواری هم هستند که درآمد ماهانهشان حولوحوش هفتصد-هشتصد هزار تومان است.
هنوز این خبر را هضم نکرده بودم که خبر رسید اطراف بیرجند و تویسرکان مردم برای گرسنه نماندن میروند کمیته امداد و سازمان اوقاف کوپن نان میگیرند تا بتوانند نان مجانی از نانوایی بگیرند. با خودم کلنجار میرفتم و این سؤال مدام در مغزم رژه میرفت که: «مگر میشود در کشوری که بیش از هفت درصد ذخایر انرژی دنیا را دارد کسانی هم باشند که ادامه حیاتشان وابسته به قرص نانی جیرهای باشد؟» داشتم به خودم میقبولاندم که این خبر واقعیت ندارد که ناگهان خبر تازهتری رسید: «مچ دست یک دزد را به خاطر دزدیدن گوسفند قطع کردند.»
این خبرها و امثالهم خبرهایی هستند که در فکر و مغز و ذهن هر آدمی پیادهروی میکنند و بلافاصله این سؤالها را در جان آدم تازه میکنند که: مگر میشود یکی برای لقمهای نان، بغض ببلعد و مدام برای زندهمانی و نه زندگانی، کاسه چه کنم را در دو دستش، دست به دست کند و دیگری برای خوش گذراندن به «بنبست تکثرها و تنوعها» برسد و چه کنمهایش برای تکرار خوشگذرانیهایش باشد؟
مگر انقلاب نشد که مُهر باطل بزند بر سجل این دردها؟
واقعاً ریشه این دردها کجاست؟ مگر نه آنکه طغیان تودهها، دژ طاغوت را در هم شکست تا زندگیشان منقلب شود؟ پس چرا انقلابی در زندگی تودهها رخ نداده؟ پس چرا جامعه ما هنوز بیمار است؟ چرا هنوز این دردها دامنه دارد؟
چرا طاغوت درد، رخت برنکند با انقلاب از ایران؟ چه کسی مسئول است؟ چه کسی پاسخ اشکهای پابرهنههای مستضعف را میدهد؟ اصلاً کسی جوابی برای آنها دارد؟ اصلاً صدای این مظلومان را کسی میشنود؟ آیا حنجره کسی آمادگی آن را دارد تا دردهای آنان را فریاد کند؟ چه نسبتی میان غصه مستضعفان و قصههای مستکبران جامعه ما هست؟
هیچ کسی نمیتواند جوادیه و مسگرآباد و زاغهنشینان پل سیمان را با کاخهای فرمانیه و نیاوران و مانند آن یکی ببیند. اینها گرفتاریها و دردهای واقعی جامعه ماست. اینها مرضهایی است که نمیتوان ندیدشان. اینها ویروسهایی است که در جامعه ما جا خوش کرده و ریشه دوانیده است. اینها دردهایی است که روح را چون موریانه میخورد و تازیانه «چرا» را بر صورت آدمی میکوبد. اینطور نیست؟
دیدگاه تان را بنویسید