به سوی تهران ١٤٠٠ با مشارکت درمانی
ناهید خداکرمی عضو شورای اسلامی شهر تهران در یادداشتی در روزنامه اعتماد «اهمیت مشارکت مردم و سازمان های مردم در امور شهری» را بررسی کرد.
اعتمادآنلاین| متن کامل این یادداشت را در ادامه میخوانید:
چندی قبل در حالی که سنگینی بار بدهکاری ٣٠ هزار میلیارد تومانی و نشانههای فساد و بیمبالاتی گسترده مالی به جای مانده از مدیریت قبلی شهرداری تهران، فکرم را به خود مشغول کرده بود، به اتفاق برخی از اعضای فراکسیون امید مجلس شورای اسلامی برای بازدید از مناطق پر درد و رنج مرکز تهران، ساعاتی را در کوچهپسکوچههای محله هرندی و میدان شوش گذراندیم و هفته قبل نیز در معیت معاونین محترم زنان و خانواده و حقوق شهروندی رییسجمهور با شرمساری و عرق بر پیشانی، از چند مرکز ویژه نگهداری زنان و کودکان آسیبدیده بازدید داشتیم، شرمسار از اینکه در این شهر شعار آلوده، پنهان کردن، ندیدن و نشنیدن کسب و کارمان شده است.
به باور نمیگنجد که به موازات از بین بردن کوهستانها، بوستانها و باغهای شهردر کوچههای تنگ و خانههای فرسوده قلب تهران، مردان درهم شکستهای زندگی میکنند که کسی نمیداند، نان آور کدام خانه، پدر کدام کودک، همسر کدام زن و فرزند کدام پدر و مادر دل شکستهاند؟ زنانی غمگین با چهرههای شکسته و خماری رنج آور، دخترانی جوان با نگاهی مضطرب و بیامید در قاب چشمان بهتزده ما محو میشدند و کسی نمیپرسید، اینان مادر کدام کودک وامانده از مهر همسر کدام مرد تنها و فرزند کدامین پدر و مادردرهم شکسته هستند؟ آن کودکان بیخبر از آینده، که نظارهگر مردانی بودند که فراموشی را در رگهای زندگی تلخ خود تزریق میکردند یا آن نوجوان رنگ پریده که دست در جیب، مشغول خالی کردن سکهها و اسکناسهایی بود که پس از تمیز کردن شیشه اتومبیل برخی از ما دریافت کرده بود تا شفافتر ببینیم، محصول کدام غفلت ما هستند؟
چگونه شد که با وجود دهها سازمان دولتی مکلف، همچون وزارت بهداشت، سازمان بهزیستی، کمیته امداد، نیروی انتظامی، وزارت ورزش و جوانان، وزارت رفاه و شهرداری، دهها شورای عالی و صدها انجمن و موسسه خیریه، رویش و رشد دردناک آسیبهای اجتماعی، از کنترل آن پیشی گرفته است؟ چه شد که همچون آلودگی هوا، در بروز تعفن جاری در هویت شبهای پایتخت نیز، به روی خود نمیآوریم که ما نیز مقصریم؟ از خود نپرسیدیم سهم ما در پیشگیری، بروز، کنترل و درمان این درد چقدر است؟ آیا خروج از بحرانی که در دهههای گذشته آغاز و اندک اندک گلوی شهر را میفشرد یا استنشاق هوای پاک و عدم مشاهده آسیبهای اجتماعی، آرمانگرایانه و رویایی است؟
اغلب صاحبنظران اذعان دارند که مسائلی همچون مهاجرت از روستا به شهرها، رشد ناهمگون جمعیت شهری، مهاجرت نخبگان، بیکاری، ساخت و سازهای افسار گریخته، فقر، گسترش نامتوازن حاشیه نشینی، تخریب باغها، فروش آسمان، پسماند، کمبود آب، ترافیک، کابوس زلزله، گسترش بافت فرسوده و پیر شدن جمعیت، نشان از یک بیماری مزمن و اُفت آشکار کیفیت زندگی در تهران است که در کنار فقدان منابع پایدار برای اداره شهر، دلهره ونگرانی عمیقی را برای آینده تهران و سایر کلانشهرهای ایران ایجاد کرده است.
آشکار است که اگر همچنان بخواهیم گذشته را نقد کنیم، در حال زندگی کنیم و منتظر بمانیم تا دیگران شهری سالم برایمان مهیا کنند، همانند آن است که زبالهها را در سرچشمه بریزیم و منتظر آبی زلال برای نوشیدن باشیم، قطعا گنداب سرآمده از جوی، ما را با خود خواهد برد. از طرفی گرچه بیان کاستیها، اشتباهات، ناتوانی مدیریتی و فساد اقتصادی گذشته، میتواند چراغ راه آینده و التزام عملی به شفافیت در حوزه مدیریت فعلی شهر باشد، اما اگر غافل شویم و در چنبره گذشته بمانیم...
مورد سرزنش آیندگان قرار خواهیم گرفت و فردایی بهتر نخواهیم داشت. امروز باید با عزمی ملی گذشته را جبران کنیم و این مهم نیازمند یک برنامه هدفمند و اجرای توام با ازخود گذشتگی، تلاش مداوم و پشتکاری شگرف است. ما قادریم تا مشکلات را حل کنیم و با جدیت درایجاد فرصتهای برابر، اشتغال و توسعه اقتصادی گامبرداریم و در حرکت به سوی توسعه پایدار شهری و سلامت عمومی، با نمایندگان مردم در شورای اسلامی شهر، مجلس، سازمانهای مردم نهاد، ایدهها و پروژههای جامعه نگر، گروههای حمایتی، برنامهریزان شهری، نظام سلامت، دانشگاهیان، سیاستگذاران و کسانی که خدمات روزمره شهروندان را ارایه میکنند هماهنگ گام برداریم.
چشمانداز ما، زندگی در شهری توأم با نشاط و آسایش برای همه است. در این شهر کسی گرسنه سر بر بالین نمیگذارد و گرمخانههای آن مملو از واماندگان اجتماعی نخواهد بود. ساکنین هر محله همدلانه برای کوچه و خیابان خود تعصب داشته و خواهان رشد آن هستند و مناطق برخوردار، پشتیبان و معین محلات نیازمند خواهند شد. آنچه مشخص است با مشارکت درمانی از طریق تداوم طرح مطالبات از جانب مردم، سمنها و پشتیبانی و همراهی پایدار با شورای شهر، درسال ١٤٠٠ تهران بهتری خواهیم داشت و نسل آینده از زندگی سالمتری برخوردار خواهد بود، کافی است همه با هم بخواهیم.
منبع: اعتماد
دیدگاه تان را بنویسید