رئیس انجمن آسیبشناسی اجتماعی ایران بیان کرد:
آسیبهای اجتماعی محصول بیتوجهی، غفلت و سوء مدیریت در جامعه است
کوروش محمدی گفت: آیا پس از جمعآوری متکدیان برای آنها شغل، زندگی مرفه و تامین اجتماعی در نظر گرفته میشود، لذا چنین برنامههایی باید به صورت منسجم و هماهنگ و تحت نظر یک متولی معتبر و با تجربه صورت گیرد. این متولی باید توان ایجاد هماهنگی دستگاهها برای ایجاد برنامه در خصوص آسیبدیدگان اجتماعی پس از جمعآوری را داشته باشد.
او در گفت و گو با ایلنا با اشاره به وجود مسائل اقتصادی و گرفتاریهایی که به ویژه در دولت گذشته برای جامعه ایجاد شد، ادامه داد: وضعیت در آن زمان باعث شد؛ فقر و بیکاری را در جامعه مشاهده کنیم و این دو معضل که پارامترهای اصلی در ایجاد آسیبهای اجتماعی هستند؛ تقویت شدند.
گزیده ای از صحبت های رئیس انجمن آسیبشناسی اجتماعی ایران در ادامه می آید:
*امروز مشکلات مربوط به حوزه زنان به خوبی رصد شده و فعالیتها در این حوزه گسترده شده و آسیبهای زنان مورد توجه قرار گرفته است که این موضوع میتواند یک نقطه امید باشد.
*انکار یک آسیب بزرگ بوده و معضلات را بزرگتر میکند.
*آسیبهای اجتماعی محصول بیتوجهی، غفلت و سوء مدیریت در جامعه است و نمیتوانیم؛ توقع داشته باشیم که یک شبه حل شود، اما اینکه جامعه آسیبهای اجتماعی را به عنوان یک واقعیت پذیرفته، نقطه امید است.
*ما نباید خود را گول زده و بگوییم؛ آسیبهای اجتماعی رو به کاهش است، زیرا این رویکرد یک آسیب بزرگ برای جامعه است و میتواند؛ زمینهساز غفلت بزرگی در جامعه و در میان متولیان شود.
*در حال حاضر نرخ آسیبهای اجتماعی همچون اعتیاد، روسپیگری ، تکدیگری و ... افزایش و سن آن در حال کاهش است و حتی شکل آسیبهای اجتماعی نیز در حال تغییر است. چنانچه آسیبهای فضای مجازی را به عنوان آسیبهای نوپدید تعریف میکنیم یا با تکدیگری مدرن روبهرو هستیم که افراد با کت و شلوار اقدام به تکدیگری میکنند.
*معضلات ریشه در فقر و بیکاری دارد. فقر و بیکاری در جامعه ریشهکن نشده است و همچنان شاهد دست و پنجه نرم کردن جامعه با این معضلات هستیم که جوانان را به سمت آسیبهای اجتماعی سوق میدهد.
*متاسفانه جامعه ما با برخی واردات در حوزه اجتماعی و فرهنگی بدون ارزیابی ارتباط برقرار میکند که به عنوان مثال باید گفت؛ شبکههای مجازی در تمام دنیا به عنوان یک فرصت نگاه میشوند، اما در جامعه ما در حال تبدیل به یک تهدید هستند.
*ما امروز شاهد تناقضاتی درباره استفاده از ابزارهای تکنولوژیک همچون تلفن همراه هستیم به بیان دیگر دولت در این حوزه با یک پارادوکس رفتار میکند که باعث ایجاد تضاد تشخیصی در مردم میشود به عنوان مثال از یک طرف آموزش و پرورش استفاده از موبایل را برای دانشآموزان ممنوع میکند و از طرف دیگر اپراتورهای تلفن همراه به دانشآموزان خط تلفن رایگان میدهند که این موضوع نشان میدهد، ما در حوزه آسیبها ارزیابی درستی نداشتهایم و باید هماهنگی مناسبی ایجاد شود.
*مشکلی که در ارتباط با برنامههای جمعآوری کودکان کار، متکدیان و ... داریم آن است که هیچ یک آلترناتیوی برای این موارد توصیه نمیکنند؛ یعنی صرفا بحث جمعآوری مطرح است و مشخص نیست که بعد ازجمعآوری چه برنامهای برای ساماندهی این افراد وجود دارد.
* آیا پس از جمعآوری متکدیان برای آنها شغل، زندگی مرفه و تامین اجتماعی در نظر گرفته میشود، لذا چنین برنامههایی باید به صورت منسجم و هماهنگ و تحت نظر یک متولی معتبر و با تجربه صورت گیرد. این متولی باید توان ایجاد هماهنگی دستگاهها برای ایجاد برنامه در خصوص آسیبدیدگان اجتماعی پس از جمعآوری را داشته باشد.
*وقتی پس از جمعآوری کارتنخوابها برای آنان برنامه مناسبی نداریم، ممکن است؛ جذب فعالیت دیگری شده یا به سمت آسیبی با درجه شدیدتر بروند.
*باید برنامه جمعآوری آسیبها را از کشور حذف کرده و ارا دهای ملی و مداوم در قالب برنامهای جامع و کامل در این حوزه داشته باشیم.
دیدگاه تان را بنویسید