ان.جی.او ها آروزی کودکان مبتلا به سرطان را برآورده میکنند؛
سپر امید در جنگ با سرطان
داشتن «امید» در جنگ با «سرطان» بسیار مهم است. امید همانند سلاحی قوی در این جنگ عمل می کند. سپری است در مقابل حمله های سرطان. بخشی از این سلاح در دست فرد مبتلا به سرطان است و بخش دیگر آن در دستان اطرافیان و دیگر مردمی که با فردی که به جنگ سرطان رفته است.
چند سال پیش بود که موسسه «برآورده کردن آرزو» در آمریکا، آرزوی دست نیافتنی یک پسر بچه مبتلا به سرطان را برآورده کرد. میلز اسکاتِ ۵ ساله که امید چندانی به زنده ماندن نداشت، آرزو داشت که بتمن شود. موسسه «Make a wish» برای برآورده کردن این آرزو تمام شهر سانفرانسیسکو را بسیج کرد تا یک روز به یادماندنی را برای میلز رقم بزنند. یک روز صبح قسمتی از یکی از خیابانهای سانفرانسیسکو توسط پلیس مسدود شد و صحنه سرقت از یکی از بانکهای مهم این شهر و همچنین آدم ربایی توسط چند سارق مسلح بازسازی شد. در این میان «بتمن» کوچک ۵ ساله، در کنار بتمن بزرگ سوار بر دو اتومبیل مشکی لامبورگینی در حالیکه توسط نیروهای پلیس اسکورت شده بودند وارد صحنه شدند و طی عملیاتی ابتدا گروگان زنی که به چند کیلو تیانتی وصل شده بود را نجات داد و به صورت افتخاری کلید شهر را از شهردار دریافت کرد.
به بیان دیگر امیدواری باعث ارتقای سلامت معنوی و روانی بیماران مبتلا به سرطان می شود.






حالا چند وقتی می شود که در ایران ان. جی . او ها به کمک بیماران مبتلا به سرطان رفته اند. بیمارانی که کودک یا نوجوان هستند. این گروه های مردمی با سلاح امید به کمک کودکان و نوجوانانی می روند که در جنگ با سرطان هستند. هدفشان این است که امید را در دل این کودکان زنده نگه دارند و آروزی آنها را هرطور که شده برآورده کنند.
باید بدانیم که سرطان هویت نیست. درماندگی و ناامیدی شرایطی هستند که با کمک به خود، به خوبی می توان از آن ها بیرون آمد. اگر افزایش آگاهی جامعه بالا باشد، به این موضوع توجه می شود که منبع خیر و امید بیماری که با سرطان در جنگ است، تنها پزشکان و داروها نیستند، بلکه نهادها و سازمان های مردم نهاد و حتی دیگر شهروندانی که با این افراد روبرو می شوند نیز جزو منبع خیر و امید در جنگ بیمار با سرطان هستند.
چگونگی نگرش به سرطان است که این بیماری را به سمت بهبودی یا بهبودی نیافتن می برد.
بیمار مبتلا به سرطان از نگاه های آلوده به ترحم بیزار است؛ از امید دروغین از زبان انسان های سالم و درد شیمی درمانی نکشیده متنفر است. بیمار سرطانی تشنه ی امید است نه جمله ی «خدابیامرز همسایه ی ما هم….»؛ بیمار سرطانی نیازمند قدرت روحی و جسمی است تا غول سرطان را از پای بیاندازد. در این میان چه بسیارند بیماران بهبودیافته یی که سخت ترین مراحل درمان را با امید و توکل به قدرت خدا و باور معجزه پشت سر گذاشته اند.
دی ماه 1394 یک گروه خیریه آروزی دختری 9 ساله به اسم مهدیس را برآورده کردند. مهدیس آروز داشت که یک چهره معروف شود و همه به او احترام بگذارند. ان.جی.او که در این زمینه فعالیت می کند برای برآورده کردن آروزی این دختر خردسال دست به کار می شود و شرایط را به گونه ای فراهم می کند که مهدیس یک روز رویایی داشته باشد.
در سال 1395 نیز به همت جمعیت هلال احمر اهواز و یک موسسه خیریه 5 کودک سرطانی توانستند با پوشیدن روپوش سفید و حضور در بیمارستان سیار و بالگرد امداد و نجات با ارایه خدمات درمانی به مصدومین به آرزوی خود که پزشک شدن بود برسند.
این بچه ها با حضور در مانور امداد و نجات جاده ای و هوایی و ارایه خدمات درمانی به چهار مصدوم حادثه طعم پزشک بودن را چشیدند و برای یک روز به آرزوی خود رسیدند.
در بهمن ماه 1394 نیز عباس عبدالله زاده کودک ۱۲ساله مبتلا به سرطان که آرزو داشت «پلیس» باشد، با همت فرمانده انتظامی اهواز و یک خیریه توانست برای چند ساعت لباس انتظامی را به تن کند و در مراسمی نمادین از یگانهای انتظامی این استان «سان» دید.
در حضور این کودک 12 ساله، ماموران پلیس اقدام به انجام یک مانور دستگیری متهم کردند.
در تیر ماه 1395 نیز یک کودک سرطانی که آروز داشت آتش نشان شود در خوزستان به آروزی خود رسید.
این دختر هشت ساله آرزو داشت که شاهزاده شود و با همکاری موسسه "پنجمین فصل قشنگ" و شهرداری اهواز جشنی برای این کودک برگزار شد و در این مراسم او به عنوان یک پرنسس در مراسم حاضر شد.
به گفته هدا رشیدی، مدیر موسسه "پنجمین فصل قشنگ"، این دختر هشت ساله "حتی علاقهای نداشت که مردم از بیماری او مطلع شوند، طی صحبت هایی که با او داشتیم، متقاعد شد تا در این برنامه زیبا به آرزوی خود دست پیدا کند."
علی علیپور، مهاجم تیم فوتبال پرسپولیس چند نوبتی به منزل یاسین کودک سرطانی هوادار پرسپولیس رفت و حتی چند هم تیمی خود را متقاعد کرد به خاطر یاسین موهایشان را بزنند. مهدی طارمی، احمدزاده و مسلمان بازیکنانی بودند که به خاطر این کودک موهای خود را کوتاه کردند. این کودک چندی پیش فوت کرد.
در سال 1394 نیز مهدی طارمی مهاجم پرسپولیس پس از زدن گل دوم به راه آهن آن را به کودک سرطانی به نام "محراب" تقدیم کرد. زمانی که مهدی طارمی گل اول خود را به ثمر رساند سمت نیمکت تیمش آمده و پیراهنی را از یکی از نیمکتنشینان گرفت و آن را به تماشاگران نشان داد. روی این پیراهن نوشته بود «محراب دوستت دارم.» محراب یک پسر بچه هوادار پرسپولیس مبتلا به سرطان است.
به دور از مسائل سیاسی و اقتصادی و روزمره هایی که شهروندان درگیر آن شده اند، توجه به گسترش فرهنگ انسان دوستی و خروج جامعه از فضای یخ زده و بی تفاوت نسبت به همنوعان خود جای خوشحالی دارد. تاسیس و پایداری چنین موسسات خیریه خود گواهی بر این موضوع است.
دیدگاه تان را بنویسید