کد خبر: 130277
|
۱۳۹۵/۰۶/۰۲ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

داستان رفت و آمدهای بی پایان به بیمارستان

از متن: اورژانس هم دست کم از بخش ها ندارد. همراهانی که نگرانند و بیمارانی که رنگ رخسارشان از درد درونشان خبر می دهد. اینجا هم بیماران و همراهانشان در دالانی تاریک انتظار می کشند تا کسی خبری دهد و تمام شوند این اضطراب کشنده از بی خبری و ندانستن درد اما نه پزشکی، نه پرستاری نیست که به داد برسد.

داستان رفت و آمدهای بی پایان به بیمارستان
کد خبر: 130277
|
۱۳۹۵/۰۶/۰۲ ۰۰:۰۰:۰۰
اعتمادآنلاین - عده ای هر روز در راه خانه به بیمارستان هستند. عده ای از راه دور برای عیادت دوست و آشنای خود راهی بیمارستان می شوند. عده ای درگیر پرونده بیمار خود هستند. با رفتن به بیمارستان و بودن در کنار مریض ها و همراهانشان متوجه می شوید که چه دردها و رنج های مهمتری از دل‌مشغولی های شما وجود دارد.

با باز شدن درب بخش، در کسری از ثانیه ازدحامی که تا قبل از آن در محوطه بیمارستان بود حالا درست مقابل آسانسور جمع شده و استفاده از کردن از آسانسور برای رسیدن به بخش را کمی سخت می کند. با گروهی از ملاقات کنندگان از پله های اضطراری بالا می روم. مرد سن داری که بالا رفتن از پله ها نفس برایش نگذاشته بریده بریده برای خانومی که از اقوام است توضیح می دهد که آخر هم نفهمیده بیماری همسرش چه بوده و این همه آزمایش و عمل جراحی به سبب چه مشکلی بوده است. گله میکند از روزهایی که صرف شد برای نوبت گیری و انواع و اقسام آزمایشات و حالا هم زندگی اش خلاصه شده در رفت و آمد به بیمارستان و دکتر فقط می گوید مسئله خاصی نبوده و برای اطمینان بیشتر جراحی صورت گرفته است.

این تنها موردی نبود که بیمار و همراه بیمار از روند درمان بی اطلاع بودند. یکی از بخش هایی که مخصوص جراحی مردان بود و البته طبق گفته های سرپرستار بخش هیچ یک از بیماران، مریض اورژانسی نبوده و همه با وقت قبلی (الکتیو) بستری و مورد جراحی قرار گرفته بودند هم همین وضع را داشت. چند بیماری که به صورت اتفاقی انتخاب شدند عموما اطلاعات کمی از بیماری خود داشتند و زندگی خود را تمام و کمال به دست پزشک معالجی داده بودند که توضیحات بسیار کمی هم در اختیار آنها گذاشته بود.

برای چند دقیقه مهمان یکی از بیماران بیمارستان بودم که دل پری از پزشکان داشت. او که اعتماد خود را سالها پیش از جامعه پزشکی ایران از دست داده بود می گفت: " حدود سه سال پیش پسرم با درد آپاندیس به اورژانس یکی از بیمارستان های دولتی مراجعه کرد. نیمه شب بود و کادر درمان هم بسیار ناقص و ضعیف عمل میکرد. حدود سی دقیقه انتظار و درد پسرم، دکتر کشیک آمد و بعد از گرفتن آزمایش و عکسبرداری تشخیص سرماخوردگی داد و ما را روانه خانه کرد. دو شب بعد پسر من تحت عمل جراحی گرفت و خدا به ما رحم کرد. برای همین من اعتمادی به پزشکان ندارم و اگر مشکل مالی نداشتم برای درمان از ایران خارج می شدم. از پزشک معالجم راضی هستم ولی آنطور که باید برای من توضیح نداد مشکل چه چیزی بوده و قرار است چه کاری انجام دهند ولی در جریان کلیات بیماری و جراحی قرار گرفتم."

رو به روی ایستگاه پرستاران صدای خنده ای بلند جلب توجه می کرد. وارد اتاق که شَدم چند جوان در کنار آقایی که حدودا 75 ساله به نظر می آمد جمع شده بودند و بی توجه به محیط بیمارستان شوخی می کردند و از صدای خنده آنها حال سه هم اتاقی دیگر هم خوب بود. از بیمار پرسیدم آیا در جریان بیماری خود قرار گرفته و پزشک توضیحات لازم را به او داده است یا نه که در جواب از تمام مراحل درمان، از زمانی که برای بار اول به مطب پزشک رفته تا زمان جراحی اعلام رضایت کرد اما تنها نکته ای که کمی خاطرش را مکدر کرده بود تنها یک باز ویزیت شدن در طول چهار روز بستری بودن در بیمارستان بود.

آخرین دقایق ساعات ملاقات بخش باز هم سکوت و آرامش خود را به دست آورده بود. تک تک صدایی از گوشه ای شنیده می شد و کادر خدماتی مشغول تذکر دادن به ملاقات کنندگان برای خروج از بخش بودند. با خلوت تر شدن بخش با سرپرستار در مورد چگونگی ساعت ورود و خروج پزشکان صحبت کردم. او اما به شدت معتقد است هر بیماری که لازم باشد از طریق پزشک مربوطه ویزیت می شود و محال است که بیماری چهار روز بستری باشد و پزشک معالج تنها یک بار بالای سر بیمار آمده باشد. او در ادامه گفت:" پزشکان هر روز موظف هستند به بیمارستان سر بزنند و بیمار خود را ویزیت کنند. از خدماتی که ما به تازگی در بیمارستان راه اندازی کردیم سیستم پیام کوتاه برای پزشکان است. به این صورت که هر روز برای پزشک پیامکی ارسال میشود و یاداوری میکند که بیمار ایشان هنوز ترخیص نشده و باید توجهات لازم به ایشان صورت گیرد. گاهی هم پیش می آید برای پزشک مشکلی پیش آمده باشد که پزشک جایگزین برای ویزیت بیمار احضار می شود."

اورژانس هم دست کم از بخش ها ندارد. همراهانی که نگرانند و بیمارانی که رنگ رخسارشان از درد درونشان خبر میدهد. اینجا هم بیماران و همراهانشان در دالانی تاریک انتظار میکشند تا کسی خبری دهد و تمام شوند این اضطراب کشنده از بی خبری و ندانستن درد اما نه پزشکی، نه پرستاری نیست که به داد برسد.

زنی با چادر مشکی گوشه ای نشسته و آرام از روی کتابی دعا میخواند. پریشان است و موهایش از زیر روسری سورمه ای اش بیرون ریخته. کنارش دختری جوان نشسته و کمر پدر پیرش را ماساژ میدهد. مرد از درد به خود میپیچد و دختر میگوید یک ساعت شده که منتظر دکتریم اما هنوز نیامده. زن چادری که حالا دعا خواندنش تمام شده سرش را بلند میکند و میگوید:" رسیدگی نمیکنند. جان مریض اهمیت دارد؟ وقت اهمیت دارد؟ فقط قرص آرامبخش مینویسند که از سر باز کنند. از صبح آمده ام برای کارهای خواهرم ولی هیچ کس نمیگوید مشکل چیست. فقط در کاغذ مینویسند و از این اتاق به آن اتاق، از این دکتر به آن دکتر پاس میدهند. بی حرف، بی توضیح. اعتراض که میکنیم حراست را میفرستند که ساکت اگر نه بفرمایید بیرون."

جلوی درب اورژانس تاکسی ها منتظر مسافر هستند و هنوز هم ورودی به اورژانس بیمارستان از خروجی آن بیشتر است. صدای آژیر آمبولانس همه توجهات را به سوی خودش جلب میکند و چند ثانیه بعد از پشت سرم صدای پرستاری را می شنونم که بلند میگوید آقای دکتر زودتر بیایید اینجا. و این داستان ادامه دارد. برای مسافرانی که برای عیادت و یا معالجه به تهران آمده اند و برای همه مردمی که درگیر بیمارستان می شوند. داستان رفت و آمدهای بی پایان.
برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها