تیمی جدید می خواهیم؛ هم در فدراسیون، هم کادرفنی، هم بازیکنان/ با این دست فرمان در جام ملت‌های آسیا هم شکست می خوریم

فدراسیون فوتبال و کادرفنی احتمالا مثل چهار سال قبل این نوشته را هم بخشی از پازل دشمنی با خودشان تصور می‌کنند، اما این صرفا گزارشی است مبتنی بر عملکرد تیم ملی در چهار سال گذشته. 

به گزارش روزنامه اعتماد، بعد از نتایج ضعیف تیم ملی فوتبال کشورمان در جام جهانی 2022 با دست فرمان مهدی تاج و کارلوس کی‌روش سکان هدایت ملی‌پوشان به امیر قلعه‌نویی سپرده شد. سرمربی حال حاضر تیم ملی هنگامی که روی نیمکت تیم ملی نشست، اهداف خود را به صورت کلی چنین بیان کرد؛ تغییر سبک بازی تیم ملی از شکل تدافعی کی‌روش به یک فوتبال مالکانه مبتنی بر هجوم و تحت فشار قرار دادن تیم و همین‌طور عوض کردن نسل بازیکنان. بازیکنانی که در پایان جام جهانی 2022 معلوم بود به پایان خط رسیده‌اند و باید تا 4 سال آینده جایگزین شوند. 

با این حال فدراسیون فوتبال و کادرفنی به بهانه اینکه جام ملت‌های آسیا در پیش است و برای کسب نتیجه فرصت تغییر نسل نداریم، همان تیم جام جهانی را راهی مسابقات کردند که در نهایت نتیجه‌ای جز حذف به همراه نداشت. ضمن اینکه در شکل بازی نیز تغییر ملموسی به وجود نیامده بود. نمایش یوزها مقابل سوریه که بازی به ضربات پنالتی کشیده شد و همین‌طور شکست مقابل قطر نشان داد فعلا فاصله زیادی بین وعده‌ها و نمایش‌ها وجود دارد.  بعد از ناکامی تیم ملی در جام ملت‌های آسیا، کارشناسان و منتقدان خودشان را آماده کرده بودند برای فصل جدید فوتبال ایران. نسل جدید، شکل جدید و انگیزه جدید.

اعتقاد بر این بود که با توجه به فاصله باقیمانده تا جام جهانی و افزایش سهمیه آسیا به دوبرابر برای جام جهانی 48 تیمی، فرصتی بسیار مناسب برای فدراسیون فوتبال و کادرفنی وجود دارد تا بتوانند ضمن عمل به وعده‌ها مسیر تازه‌ای را آغاز کنند.  بازی‌های مقدماتی جام جهانی شروع شد، اما خبری از تغییرات نبود. همان بازیکنان، همان ذهنیت و همان شکل بازی. سرمربی و مربی تیم ملی مدام از پیشرفت می‌گفتند، اما کارشناسان چیزی در زمین بازی نمی‌دیدند. مربیان از دعوت بازیکنان جوان حرف می‌زدند، اما 11 بازیکن اصلی اغلب از همان نفرات قبلی تشکیل می‌شد. بعضا بازیکنان جوانی به اردوی تیم ملی فراخوانده می‌شدند، اما به بازی گرفته نمی‌شدند. منتقدان می‌گفتند این نوع جوانگرایی نمایشی است. 

بعد از صعود تیم ملی به جام جهانی و در بازی‌های باقی مانده مقدماتی و همین‌طور دوستانه نیز همین روند ادامه پیدا کرد تا رسیدیم به موسم جام جهانی. در این مقطع کادرفنی تیم ملی با همان بهانه قبل از بازی‌های جام ملت‌های آسیا دوباره از زیر بار تغییر نسل و پرداخت هزینه بابت جوانگرایی شانه خالی کردند. تیم ملی ایران تقریبا با همان نفرات جام جهانی 2022 که نه، با نفرات جام جهانی 2018 عازم مکزیک شد! در مورد نمایش تیم ملی در 3 بازی جام جهانی زیاد نوشتیم. خلاصه‌اش اینکه ما نه درست تهاجمی بودیم و نه دست‌کم دفاع مستحکمی داشتیم. مقابل نیوزیلند ضعیف‌ترین تیم جهانی جهانی بر اساس رنکینگ فیفا دو گل خوردیم و بسیار شلخته بازی کردیم. مقابل بلژیک با سیستم کی‌روشی رفتیم برای گل نخوردن، حتی وقتی حریف 10 نفره بود و در بازی با مصر که احتیاج به برد داشتیم کسب تک امتیاز را هدف قرار دادیم؛ جز 10 دقیقه آخر بازی که یادمان افتاد شاید با سه امتیاز به دور بعدی صعود نکنیم. در آن 10 دقیقه هم که قرار بود بازی تهاجمی انجام بدهیم از سیستم توپ‌های بلند پشت مدافعان برای بهره بردن از توپ سوم استفاده کردیم. نه بازی مالکانه‌ای در کار بود و نه برنامه‌های ترکیبی  برای  هجوم. 

حالا امروز اینجا هستیم. 4 سال پس از نشستن امیر قلعه‌نویی روی نیمکت تیم ملی و تنها چیزی که تغییر کرده، چهره بازیکنان است که امروز پا به سن گذاشته‌ترند. نه تغییری در فرم بازی تیم به وجود آمده و نه تغییر نسلی انجام شده. در مدیریت فدراسیون فوتبال هم هیچ چیز عوض نشده است. همان مشکلات قدیمی و ناکارآمدی‌های سابق، همان مسائلی که سال‌ها رسانه‌ها و کارشناسان گوشزد کردند تا اصطلاح شود سر جایشان هستند. با این تفاوت که حالا تغییرشان به دلیل رسوب در سطوح پایین سخت‌تر هم شده است. به‌طور خلاصه در این چهار سال هیچ چیزی به فوتبال ملی ما  اضافه  نشد.

در فاصله چند ماه تا شروع جام ملت‌های آسیا قابل پیش‌بینی است که در صورت تداوم حضور همین تیم مدیریتی و فنی در فدراسیون و تیم ملی قطعا به نتیجه متفاوتی دست پیدا نخواهیم کرد. همین نفرات راهی مسابقات می‌شوند و همان نتایج قبلی تکرار خواهد شد: یعنی شکست می‌خوریم و برمی‌گردیم. این نفرات قصد تغییر ندارند؛ نه در تفکر، نه در چیدمان خودشان و نه در ترکیب تیم ملی.  بنابراین اگر دنبال تغییر هستیم اولین قدم خداحافظی با برخی نفرات است. از مدیران فدراسیون گرفته تا نفرات کادرفنی. نمی‌شود تا آخر دنیا با بازیکنان جام جهانی 2014 و 2018، مربیانی که با علم روز دنیا آشنا نیستند و مدیرانی که فرسنگ‌ها با توسعه فوتبال فاصله دارند، ادامه بدهیم و بعد از ناکامی در هر تورنمنت مدام وعده تورنمنت بعدی   را بدهیم.