پایان دولت اوباما، فرصتی برای بنزاید
در این کتاب آمده است که محمد بن زاید توافق هستهای سال ۲۰۱۵ میان دولت باراک اوباما و ایران را تهدیدی علیه منافع امنیتی امارات میدانست و نگران بود که لغو تحریمها، توانمندیهای منطقهای تهران را تقویت کند. این موضع با دیدگاههای رهبران عربستان سعودی و بنیامین نتانیاهو همسو بود و زمینه مشترکی میان طرفهایی ایجاد کرد که خواهان تغییر سیاست امریکا در قبال ایران بودند.
«پایان دولت اوباما، فرصتی برای بنزاید» عنوان یادداشت روزنامه اعتماد به قلم سید عماد حسینی است که در آن آمده: دولت باراک اوباما، با وجود تلفات غیرنظامیان و تشدید بحران انسانی در یمن، به تأمین سلاح و مهمات مورد استفاده امارات و عربستان سعودی در این جنگ ادامه داد. او همچنین اشاره میکند که مقامهای امریکایی به کارکنان سابق آژانس امنیت ملی اجازه دادند در توسعه توانمندیهای اطلاعاتی امارات مشارکت کنند.
نویسنده استدلال میکند که واشنگتن، امارات متحده عربی را شریکی قابل اعتماد در جهان عرب برای انجام عملیات ضدتروریستی میدانست؛ شریکی که همکاری با آن امکان کاهش مداخله مستقیم امریکا در برخی عرصهها را فراهم میکرد.
با این حال، با وجود همکاریهای امنیتی و نظامی، دیدگاههای محمد بن زاید و دولت اوباما درباره تحولات بهار عربی، بهویژه اخوانالمسلمین و نتایج انتخابات مصر با یکدیگر تفاوت داشت.
نویسنده سیاست امارات را چنین توصیف میکند که ابوظبی با استفاده از ابزارهای مالی، دیپلماتیک، امنیتی و نظامی و متناسب با شرایط هر کشور، تلاش کرده است دستاوردهای سیاسی جنبشهای اسلامگرا پس از بهار عربی را در مصر، لیبی، تونس و یمن محدود کند.
در این کتاب آمده است که محمد بن زاید از روابط رو به گسترش خود در واشنگتن برای معرفی محمد بن سلمان به عنوان چهرهای شایسته برای رهبری آینده عربستان سعودی استفاده کرد؛ او صرفا به پذیرش جایگاه این شاهزاده در خط جانشینی بسنده نکرد.
محمد بن زاید، بن سلمان را به مقامهای امریکایی به عنوان شخصیتی معرفی میکرد که در مقایسه با نسلهای پیشین رهبران عربستان سعودی، به دنبال ارائه تفسیری معتدلتر از اسلام و اجرای اصلاحات اجتماعی و سیاسی است.
نویسنده رابطه میان محمد بن زاید و محمد بن سلمان را همکاریای مبتنی بر اولویتهای مشترک توصیف میکند؛ اولویتهایی که مقابله با ایران، محدود کردن نفوذ اسلام سیاسی، تقویت روابط امنیتی با ایالات متحده و تغییر موازنههای سیاسی منطقهای را در بر میگرفت.
یکی از مهمترین افشاگریهای این فصل، پیشنهاد محمد بن زاید به مقامهای امریکایی در سال ۲۰۱۵ برای عادیسازی روابط امارات و عربستان سعودی با اسراییل، در چارچوب توافقی منطقهای و گستردهتر با مشارکت ایالات متحده است. این طرح شامل استفاده از نفوذ امریکا و کشورهای خلیجفارس برای کشاندن رهبران فلسطینی به میز مذاکره و اعمال فشار بر آنها با هدف پذیرش ترتیبات احتمالی همسو با اولویتهای امریکا و اسراییل بود.
نویسنده اشاره میکند که محمد بن سلمان نیز در دیدارهای خصوصی با مقامهای امریکایی، نارضایتی خود را از رهبران فلسطینی ابراز کرده و آمادگیاش را برای اعمال فشار بر آنها به منظور پذیرش شرایط احتمالی امریکا و اسراییل نشان داده بود؛ مشروط بر آنکه عربستان سعودی در مقابل، به منافع امنیتی گستردهتری در منطقه دست یابد.
در این کتاب آمده است که محمد بن زاید توافق هستهای سال ۲۰۱۵ میان دولت باراک اوباما و ایران را تهدیدی علیه منافع امنیتی امارات میدانست و نگران بود که لغو تحریمها، توانمندیهای منطقهای تهران را تقویت کند. این موضع با دیدگاههای رهبران عربستان سعودی و بنیامین نتانیاهو همسو بود و زمینه مشترکی میان طرفهایی ایجاد کرد که خواهان تغییر سیاست امریکا در قبال ایران بودند.
این فصل با این نتیجهگیری به پایان میرسد که محمد بن زاید دریافته بود پیشبرد چشماندازهای کلان منطقهای او در دوران ریاستجمهوری باراک اوباما دشوار خواهد بود؛ از این رو، دولت بعدی ایالات متحده را فرصتی برای بازتنظیم روابط و ائتلافهای خود میدانست.
نویسنده تاکید میکند که محمد بن زاید مصمم بود از ثروت امارات برای ایجاد نفوذ در رییسجمهور آینده امریکا استفاده کند. او این راهبرد را به موضوعی مرتبط میداند که در فصل نخست کتاب مطرح کرده بود: شبکهای از بانکداران، مدیران سرمایهگذاری و وکلایی که در پایتختهای غربی با ابوظبی همکاری میکردند.
نویسنده در پایان فصل، میان پیشینه خانوادگی چارلز جرد کوشنر و درگیریهای درون خاندان محمد بن زاید مقایسهای برقرار میکند. او به موضوعاتی همچون باجگیری جنسی، اختلافات میان بستگان و تلاش برای دستیابی به قدرت در هر دو خانواده میپردازد و این مقایسه را مقدمهای برای توضیح چگونگی تلاقی منافع و ارتباطات این دو جریان در دولت ترامپ قرار میدهد.
همکاری بن زاید و بن سلمان برای مهار بهار عربی
دیدگاه تان را بنویسید