علی باقری: دکترین رسمی ایران بر پایه فتوای صریح رهبری مبنی بر حرمت تولید و انباشت سلاح هسته‌ای استوار است
علی باقری تاکید کرد: دکترین رسمی و راهبردی ایران تا پیش از هرگونه تصمیم بازتعریف‌شده در سطوح عالی نظام، بر پایه فتوای صریح رهبری مبنی بر حرمت تولید و انباشت سلاح هسته‌ای استوار است. خروج از این چارچوب رسمی از طریق خطبه‌ها و سخنرانی‌های غیرمسوولانه، رفتاری مغایر با منافع ملی است.
مهدی بیک‌اوغلی- روزنامه اعتماد با علی باقری، فعال سیاسی اصلاح‌طلب و دبیرکل حزب عهد گفت‌وگو کرده است.
به گزارش اعتماد، بخش‌های مهم این گفت‌وگو را می‌خوانید؛
نتایج انتخابات اخیر امریکا، مستقل از اینکه نهایتا به چه میزان به دگرگونی در رفتارهای راهبردی و الگوهای عملیاتی دولت ایالات‌متحده در آینده منجر شود تا همین مقطع فعلی یک پیروزی بسیار چشمگیر، راهبردی و تاریخی برای مقاومت ملی ایرانیان به شمار می‌آید.
بدون هیچ تردیدی، شکست کم‌‌سابقه جریان حاکم بر حزب جمهوری‌خواه در انتخابات اخیر امریکا، پیش و بیش از هر مولفه دیگری، محصول مستقیم شکست پروژه فشار حداکثری است که با هدف به زانو درآوردن نظام سیاسی و ملت ایران طراحی شده بود، بنابراین اعتبار و کردیت این نتیجه سیاسی را بدون لکنت باید به پای ایستادگی، هوشمندی و بردباری ملی جامعه ایران در مواجهه با دست‌اندازی‌های واشنگتن ثبت کرد.
اثرات وضعی این پیروزی سیاسی درست در طول همین بازه زمانی کوتاه‌مدت به وضوح خود را نشان داده است. شما به رخدادهای تل‌آویو نگاه کنید؛ ناکامی آشکار نتانیاهو در تثبیت موازنه قدرت داخلی و شکاف‌های فزاینده سیاسی در اسراییل، نخستین طلیعه‌های این بن‌بست راهبردی است. همزمان شاهد چرخش‌های مرئی و نیمه‌مرئی در ادبیات و محاسبات تصمیم‌گیران واشنگتن در قبال بحران‌های خاورمیانه و تنظیم مناسبات با تل‌آویو هستیم.
ترامپی که تا دیروز آشکارا در قامت حامی بی‌چون و چرای ماجراجویی‌های تندروهای اسراییل عمل می‌کرد، مجبور به بازنگری در ادبیات و تحرکات خود شده است.
پیامد عینی دوم که شالوده پرسش شما را نیز شکل می‌دهد، گشوده شدن مجدد مجاری گفت‌وگو و مذاکره با ایران است. دولت امریکا که زمانی با تکبر و توهم، دیپلماسی را نفی می‌کرد و به دنبال تحقیر و تحمیل تسلیم مطلق بود، امروز ناگزیر از گشودن باب‌های ارتباطی با میانجیگری قدرت‌های ثالث شده است. هرچند از منظر دیپلماتیک هنوز نمی‌توان با قاطعیت پیش‌بینی کرد که این مذاکرات ضرورتا به توافقی الزام‌آور و فراگیر منجر خواهد شد یا خیر، اما نفس بازگشت دشمن به کانال دیپلماسی نشانه‌ای از ضربات پس‌لرزه انتخاباتی جمهوری‌خواهان است.
ما با یک «پیروزی ملی» روبه‌رو هستیم. این پیروزی باید توسط همه جریان‌های سیاسی کشور، هم آنان که در صف مقدم دفاع از راهبرد مقاومت بودند و هم منتقدانی که مقاومت ملی را با تردید می‌نگریستند، به رسمیت شناخته شود. شایسته است منتقدان نیز متواضعانه، فارغ از زاویه‌بندی‌های جناحی و با عینک منافع ملی به میدان بیایند و دستاوردهای عینی این موازنه را تحلیل کنند.
امروز ایران ابتکار عمل را در دست گرفته، نسخه‌های گوناگون و متعددی از پیش‌نویس‌های توافق را روی میز قرار داده و آمادگی خود را برای یک تفاهم جامع مبتنی بر اصول ثابت کرده است. البته من معتقدم این پویایی می‌تواند از این هم چابک‌تر، جسورانه‌تر و فعال‌تر پیش برود.
پرونده توانمندی هسته‌ای و ورود به حوزه بازدارندگی تسلیحاتی، یکی از عمیق‌ترین، پیچیده‌ترین، مناقشه‌برانگیزترین و حیاتی‌ترین مسائل در حوزه امنیت ملی و روابط بین‌الملل ایران است. پیرامون این موضوع نه می‌توان با برخوردهای شعاری و نفی کورکورانه بدون تعمق و ارزیابی داده‌ها سخن گفت و نه می‌توان به شیوه سطحی و هیجان‌زده‌ای که اخیرا در برخی تریبون‌های عمومی می‌بینیم، حکم داد.
از یک‌سو موافقان بازنگری استدلال می‌کنند که ایران در دهه‌های اخیر به طور مداوم تحت تهدیدهای وجودی دو قدرت بزرگ هسته‌ای جهان بوده، علاوه بر این در مجاورت مرزهای شرقی و شمالی خود با ساختارهای دارای زرادخانه اتمی هم‌مرز است. این ناامنی ژئوپلیتیک باعث می‌شود ایده دستیابی به ابزار دفاع هسته‌ای از منظر رئالیسم دفاعی واجد منطق، ادله و قرائتی از واقعیت‌های امنیتی به نظر برسد، اما ازسوی دیگر، رفتن به سمت چنین بازنگری بنیادینی (به‌ویژه در بستری که کشور در کانون یک منازعه ترکیبی، مخاطرات ژئوپلیتیکی و بحران‌های بالفعل اقتصادی و منطقه‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کند) می‌تواند بحران‌های امنیتی بسیار مهلک، تحریم‌های فلج‌کننده حقوقی بین‌المللی و تهدیدات مستقیم ائتلاف‌های جهانی را علیه کشور فعال کند، بنابراین دلایل متقنی در مخالفت با این مسیر وجود دارد که نادیده گرفتن آنها خطاست. اما باید دید محل درست بررسی چنین دوگانه‌ای کجاست؟
خطای بزرگ آنجاست که مواضعی از این جنس، بدون آنکه هسته سخت حاکمیت و ساختارهای عالی امنیتی کشور تصمیمی اتخاذ کرده باشند، از تریبون‌های نیمه‌رسمی یا مراجع خطابی مطرح شود. این شیوه ورود نه‌تنها هیچ رهاوردی برای امنیت ملی ندارد، بلکه نوعی رفتار سیاسی، عاطفی و واکنشی است. این اظهارات ازسوی شخصیت‌هایی که در نگاه طرف خارجی به عنوان اجزای ساختار قدرت تلقی می‌شوند، بدون خلق کمترین ظرفیت یا بازدارندگی، هزینه‌های سنگین سیاسی و حقوقی به کشور بار می‌کند.
اگر کسانی گمان می‌کنند این مانورهای کلامی غیرکارشناسی حریف را دچار هراس و احتیاط استراتژیک می‌سازد، در خطای محاسباتی عمیقی به‌سر می‌برند. دکترین رسمی و راهبردی ایران تا پیش از هرگونه تصمیم بازتعریف‌شده در سطوح عالی نظام، بر پایه فتوای صریح رهبری مبنی بر حرمت تولید و انباشت سلاح هسته‌ای استوار است. خروج از این چارچوب رسمی از طریق خطبه‌ها و سخنرانی‌های غیرمسوولانه، رفتاری مغایر با منافع ملی است.
با امریکای ترامپ به هیچ نقطه اتکای پایداری نخواهیم رسید، باز هم تداوم تحرکات دیپلماتیک و حضور بر سر میز گفت‌وگوی رو در رو با طرف اصلی تخاصم، یک ضرورت انکارناپذیر برای صیانت از منافع ملی است.
نه مذاکره ضرورتا نشانه ضعف است و نه پیگیری مفاهمه، مانع تجهیز زرادخانه دفاعی. هیچ‌گونه ملازمه عینی و منطقی میان دیپلماسی و کرنش وجود ندارد. یک دولت مستقل می‌تواند در همان لحظه‌ای که دیپلمات‌هایش بر سر کلمات چانه‌زنی می‌کنند، به صورت موازی در حال افزایش ظرفیت موشکی، گسترش سامانه‌های پدافندی و تقویت رزمایش‌های راهبردی خود باشد.
اتفاقا مدل مطلوب امنیت ملی در دنیای متلاطم امروز همین ترکیب همپوشان است. دست روی ماشه و قلم روی کاغذ؛ آمادگی حداکثری دفاعی برای جنگ به همراه انعطاف عقلانی روی میز برای صلح. هنگامی که شما با چنین دیسیپلینی وارد صحنه می‌شوید، یعنی از یک‌سو آمادگی خود را برای صلح شرافتمندانه و متضمن منافع ملی به اثبات می‌رسانید و ازسوی دیگر زیرساخت‌های نظامی و مهم‌تر از آن، سرمایه اجتماعی و انسجام داخلی متکثر خود را استحکام می‌بخشید، طرف مقابل نه‌تنها هیچ سیگنالی از ناتوانی دریافت نمی‌کند، بلکه عملا پیام بازدارندگی و قدرت هوشمند را ادراک خواهد کرد. این مشی، متخاصمان را از محاسبات خطا بازمی‌دارد و مسیر را برای تنفس سیاسی و اقتصادی کشور هموار می‌سازد. دیپلماسی اگر متکی به قدرت درون‌زا باشد، خود بالاترین بازدارندگی را خلق خواهد کرد.
دیدگاه تان را بنویسید