رسانه‌های جهان شکست جمهور‌ی‌خواهان در انتخابات آمریکا را چطور تحلیل کردند؟

حدیث روشنی- شکست حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره، کارزاری که در جریانش این گروه هم اکثریت کرسی‌های سنا را از دست داد و هم اکثریت کرسی‌های مجلس نمایندگان را، فصل تازه رویارویی برای ترامپ کلید خورد؛ چهره‌ای که به اعتقاد منتقدان و حتی حامیان و هم‌حزبی‌هایش عامل اصلی این شکست است؛ شکستی که به باور ناظران می‌تواند مناسبات قدرت در واشنگتن را تغییر داده و شکاف‌های درون ائتلاف سیاسی رییس‌جمهور را آشکارتر کند.

به گزارش اعتماد، در همین راستا اغلب رسانه‌ها و تحلیلگران امریکایی این انتخابات را نشانه فرسایش «ترامپیسم» می‌دانند؛ فرسایشی که با جنگ ایران و هزینه‌های اقتصادی حاصل از آن آغاز شده و اکنون آینده و حیات سیاسی برخی چهره‌های ارشد دولت را با ابهام روبه‌رو کرده است. با این حال، برخی دیگر از تحلیلگران مدعی‌اند پیروزی دموکرات‌ها به معنای پایان قدرت ترامپ نیست، بلکه آغاز دوره‌ای تازه از تقابل سیاسی است. به این بهانه روزنامه اعتماد نگاه رسانه‌های جهان به این رخداد تاریخی در ایالات‌متحده را مورد ارزیابی قرار داده است.

فارین پالسی: ائتلافی که ترک برداشت

نشریه فارین پالسی در تحلیل نتایج انتخابات از «رد گسترده و عمیق ترامپ و حزب جمهوری‌خواه» سخن می‌گوید و برای توضیح شکست جمهوری‌خواهان به مفهوم «نظریه فاجعه» در ریاضیات اشاره می‌کند؛ وضعیتی که در آن انباشت فشارها، ساختاری ظاهرا مستحکم را ناگهان فرومی‌ریزد. به ادعای این نشریه از این منظر، آنچه برای جمهوری‌خواهان رخ داد صرفا پیامد معمول انتخابات میان‌دوره‌ای نبود. بخشی از رای‌دهندگانی که در سال ۲۰۲۴ به ترامپ رای داده بودند، این‌بار به نامزدهای دموکرات روی آوردند یا در انتخابات شرکت نکردند. پایگاه سرسخت ماگا همچنان در کنار رییس‌جمهور باقی مانده، اما حمایت جمهوری‌خواهان میانه‌رو و رای‌دهندگان مستقل از او فرسوده شده است. این نشریه در ادامه تاکید کرد: نارضایتی رای‌دهندگان تنها به قیمت بنزین و هزینه‌های زندگی محدود نمی‌شود. جنگ ایران و تعرفه‌های تجاری، در کنار احساس خیانت ترامپ به وعده‌هایش درباره پایان دادن به جنگ‌های بی‌پایان، مجموعه‌ای از نارضایتی‌ها را شکل داده‌اند. بخشی از رای‌دهندگان نه‌فقط از عملکرد دولت، بلکه از فاصله میان وعده‌های انتخاباتی و رفتار رییس‌جمهور سرخورده شده‌اند. با این حال، پیروزی دموکرات‌ها را نمی‌توان صرفا محصول نارضایتی از ترامپ دانست. این حزب توانست نامزدهایی با گرایش‌های متفاوت را در ایالت‌های گوناگون وارد رقابت کند و در حوزه‌هایی که پیش‌تر دراختیار جمهوری‌خواهان بود، موفقیت‌هایی به دست آورد، چراکه تمرکز بر مسائل محلی و اقتصادی نیز به این نتیجه کمک کرد. اما به نوشته فارین پالسی، این ائتلاف گسترده هنوز فاقد رهبر و چشم‌انداز سیاسی مشترک است. رای‌دهندگان بیش از آنکه به برنامه‌ای روشن برای آینده رای داده باشند، مخالفت خود را با وضعیت موجود اعلام کرده‌اند. همزمان نشریه «پراجکت سیندیکیت» نیز در این رابطه نوشت: دموکرات‌ها نباید پیروزی خود را صرفا به حساب بازگشت رای‌دهندگان به سیاست‌های سنتی این حزب بگذارند. موفقیت نامزدهای پیروز تاحد زیادی به تاکید بر مسائل اقتصادی و مخالفت با نفوذ شرکت‌های بزرگ و نخبگان سیاسی بازمی‌گردد. بنابراین، دموکرات‌ها برای حفظ حمایت رای‌دهندگان مستقل باید به مسائلی مانند دستمزدها و هزینه‌های زندگی پاسخ دهند؛ در غیر این صورت، ممکن است در انتخابات بعدی با همان نارضایتی‌هایی روبه‌رو شوند که این‌بار علیه ترامپ عمل کرد.

شورای آتلانتیک: بازگشت کنگره به میدان زورآزمایی

 شورای آتلانتیک با انتشار یادداشتی نوشت: یکی از مهم‌ترین پیامدهای انتخابات میان‌دوره‌ای، افزایش نقش کنگره در سیاست خارجی امریکاست، چراکه به باور اغلب تحلیلگران، دموکرات‌ها با دراختیار گرفتن اکثریت می‌توانند از ابزارهای بودجه‌ای و نظارتی برای تاثیرگذاری بر سیاست واشنگتن درقبال اوکراین، اروپا، اسراییل و امریکای لاتین استفاده کنند. تامین مالی کمک‌های نظامی، بررسی وضعیت پایگاه‌های امریکا و نظارت بر توافق‌های دولت با کشورهای خارجی، ازجمله موضوعاتی است که می‌تواند در دستور کار کنگره جدید قرار گیرد. به نوشته این موسسه مطالعاتی، تغییر ترکیب کنگره فرصتی برای محدود کردن برخی تصمیم‌های ترامپ است؛ هر چند نباید انتظار تغییر فوری در سیاست خارجی امریکا را داشت. به نوشته این موسسه، دموکرات‌ها می‌توانند برای افزایش حمایت از اوکراین و حفظ تعهدات امنیتی امریکا در اروپا فشار وارد کنند. درقبال اسراییل نیز احتمال کاهش حمایت از برخی مواضع این بازیگر و افزایش تلاش‌ها برای محدود کردن کمک‌های نظامی مطرح است. در امریکای لاتین و به ‌ویژه ونزوئلا نیز ممکن است تحقیقات درباره توافق‌های نفتی دولت ترامپ، نحوه مدیریت درآمدهای حاصل از آنها و مبنای حقوقی عملیات نظامی امریکا افزایش یابد. با این حال، رییس‌جمهور همچنان از اختیارات قابل‌توجهی برخوردار است و ممکن است در واکنش به محدودیت‌های داخلی، بیش از گذشته بر سیاست خارجی و توافق‌های شخصی با رهبران قدرت‌های بزرگ تمرکز کند.

اکونومیست: جنگ ایران نقطه اتصال شکست انتخاباتی و بحران دولت

در میان عوامل شکست جمهوری‌خواهان، جنگ ایران جایگاهی ویژه دارد. اکونومیست در این رابطه نوشت جنگی که ترامپ وعده داده بود وارد آن نشود، در کنار افزایش قیمت انرژی و فشارهای اقتصادی، به یکی از عوامل خشم رای‌دهندگان تبدیل شد، زیرا پیامدهای آن مستقیما بر زندگی روزمره شهروندان و هزینه‌هایشان اثر گذاشت. اکنون دموکرات‌ها می‌توانند از اکثریت خود در کنگره برای افزایش فشار بر دولت در ادامه عملیات نظامی استفاده کنند. کمیته‌های تخصیص بودجه در هر دو مجلس، ابزار مهمی برای این کار خواهند بود و دموکرات‌ها می‌توانند با گنجاندن محدودیت‌های مالی در لوایح بودجه‌ای، دولت را برای پایان دادن به جنگ یا توقف برخی عملیات نظامی تحت‌فشار قرار دهند. تلاش کنگره امریکا در سال ۱۹۷۳ برای متوقف کردن بمباران کامبوج، نمونه‌ای است که برخی کارشناسان به آن اشاره کرده‌اند. در کنار فشارهای بودجه‌ای، نظارت و تحقیق درباره تصمیم‌های دولت در جنگ نیز می‌تواند به عرصه تقابل تبدیل شود. برگزاری جلسات استماع و بررسی مبانی حقوقی عملیات نظامی، دولت را در موقعیت پاسخگویی قرار می‌دهد. پیت هگست، وزیر جنگ نیز ممکن است هدف این فشارها قرار بگیرد، به‌ویژه آنکه برخی دموکرات‌ها خواهان بررسی عملکرد او و حتی پیگیری روند استیضاحش هستند. با این حال، اختیارات کنگره محدودیت‌هایی دارد. ترامپ همچنان فرمانده کل قواست و می‌تواند مصوبات مخالف دولت را وتو کند، بی‌اثر کردن وتوی رییس‌جمهور نیز به رای دوسوم اعضای هر دو مجلس نیاز دارد، بنابراین پیروزی دموکرات‌ها لزوما به توقف جنگ منجر نمی‌شود، اما هزینه سیاسی و مالی ادامه آن را افزایش می‌دهد.

فارین افرز: آخرین قمار ترامپ

در کنار محدودیت‌هایی که اکثریت دموکرات‌ها در کنگره برای دولت ترامپ ایجاد می‌کنند، احتمال گرایش بیشتر رییس‌جمهور به سیاست خارجی نیز مطرح است. نشریه فارین افرز در تحلیلی با اشاره به تجربه روسای‌جمهور پیشین امریکا می‌نویسد: رهبرانی که در سال‌های پایانی حضور خود در قدرت با محدودیت‌های سیاسی داخلی مواجه می‌شوند، اغلب تلاش می‌کنند از اختیارات ریاست‌جمهوری در عرصه بین‌المللی برای ثبت دستاوردی ماندگار استفاده کنند. با این حال، شرایط ترامپ با اسلافش متفاوت است، چراکه او بسیاری از ابتکارهای بزرگ سیاست خارجی، از مذاکرات با کره‌شمالی تا توافق‌های منطقه‌ای و تحولات مربوط به غزه، را پیش‌تر آزموده است. از نگاه این نشریه، ایران و کوبا ازجمله کشورهایی هستند که ممکن است در کانون اقدامات پرریسک او قرار بگیرند. ترامپ ممکن است تشدید فشار نظامی علیه ایران را راهی برای شکستن بن‌بست موجود بداند، اما گسترش جنگ می‌تواند امنیت متحدان واشنگتن در خلیج‌فارس و اقتصاد جهانی را با مخاطره مواجه کند. درقبال کوبا نیز احتمال تلاش برای تغییر رژیم مطرح است؛ اقدامی که باوجود جذابیت سیاسی برای ترامپ و مارکو روبیو، می‌تواند پیامدهای پیش‌بینی‌نشده‌ای ازجمله موج تازه مهاجرت به امریکا داشته باشد. فارین افرز درنهایت هشدار می‌دهد که در چنین شرایطی، حتی بی‌عملی ترامپ در سیاست خارجی ممکن است در مقایسه با گزینه‌های پرهزینه پیش روی او، سناریوی کم‌خطر‌تری باشد.

فایننشال تایمز: شکاف در حلقه نزدیکان پرزیدنت

 شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان تنها رابطه کاخ سفید با کنگره را تحت‌تاثیر قرار نداده، بلکه آینده سیاسی برخی از نزدیک‌ترین همکاران ترامپ را نیز با ابهام روبه‌رو کرده است. فایننشال تایمز در گزارشی درباره احتمال تغییرات گسترده در دولت، از مقام‌هایی نام می‌برد که ممکن است برکنار شوند، استعفا دهند یا برای حفظ موقعیت خود با فشار بیشتری مواجه شوند. پیت هگست وزیر جنگ کابینه در صدر این فهرست قرار دارد. او به چهره اصلی جنگ نامحبوب ایران تبدیل شده و پیش از انتخابات نیز به دلیل تغییرات ساختاری در پنتاگون و نحوه مدیریت وزارت دفاع با انتقادهایی روبه‌رو بود. حمایت پرشور او از جنگ ممکن است هزینه سیاسی بیشتری برایش ایجاد کند. ترامپ اعلام کرده قصد دارد هگست را در سمت خود نگه دارد، اما پذیرفته است برخی افراد به او توصیه کرده‌اند وزیر دفاع را تغییر دهد. با این حال در صورت باقی ماندن هگست، احتمال رویارویی او با تحقیقات و حتی روند استیضاح در مجلس نمایندگان نیز مطرح است. همزمان «سوزی وایلز» رییس دفتر کاخ سفید نیز با پرسش‌هایی درباره توانایی اداره دولت مواجه است. او که در بازگشت سیاسی ترامپ نقش مهمی داشت، نتوانست رییس‌جمهور را به مدیریت مناسب پیامدهای اقتصادی جنگ ایران متقاعد کند و در هماهنگ کردن اولویت‌های دولت با نگرانی‌های معیشتی مردم نیز با انتقاد روبه‌رو شده است. برخی چهره‌های نزدیک به جمهوری‌خواهان حتی خواستار کناره‌گیری او شدند و درنهایت او توسط ترامپ برکنار شد و به دستور رییس‌جمهور امریکا «استیون میلر» معاون وایلز، از روز دوشنبه ریاست دفتر کاخ سفید را عهده‌دار خواهد شد. در ادامه یادداشت فایننشال تایمز آمده است: شاید مهم‌ترین نشانه واگرایی در حلقه سیاسی ترامپ، واکنش «جی‌دی ونس» باشد. معاون رییس‌جمهور که تا پیش از این یکی از وارثان اصلی سیاسی ترامپ برای انتخابات ۲۰۲۸ به شمار می‌رفت، پس از روشن شدن ابعاد شکست جمهوری‌خواهان، جنگ را عامل ناکامی حزب معرفی کرد. او با طرح این پرسش که آیا از دست دادن سنا برای شش سال آینده بهای قابل‌قبولی برای ادامه جنگ بوده است، اختلاف بر سر پیامدهای جنگ را به درون اردوگاه جمهوری‌خواهان کشاند. تلاش ونس برای فاصله گرفتن از رییس‌جمهور نیز جایگاه او را در ائتلاف حامیان ترامپ با ابهام روبه‌رو کرده است. با این همه مارکو روبیو نیز در موقعیتی متفاوت قرار دارد. وزیر خارجه که در مقایسه با ونس جمهوری‌خواهی سنتی‌تر محسوب می‌شود، با گمانه‌زنی‌هایی درباره احتمال کناره‌گیری و آماده شدن برای رقابت ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ مواجه شده است؛ هرچند وزارت خارجه این شایعات را رد کرده و روبیو گفته قصد دارد تا پایان دوره ترامپ در سمت خود باقی بماند. با این حال، احتمال دارد بخشی از جمهوری‌خواهان و حامیان مالی حزب از او بخواهند برای حفظ آینده سیاسی خود فاصله بیشتری با دولت بگیرد. در هرحال این تحولات هنوز به معنای فروپاشی کابینه نیست، اما نشان می‌دهد شکست انتخاباتی، رقابت بر سر مسوولیت ناکامی‌ها را به درون دولت کشانده است.

نشنال اینترست: چند صدایی در «ماگا»

 پیامدهای ائتلاف ترامپ با میلیاردرهای صنعت فناوری ازجمله متغیرهای مهمی است که به نوشته نشنال اینترست می‌تواند آینده جمهوری‌خواهان را با ابهاماتی مواجه کند. شرکت‌ها و سرمایه‌گذارانی که از دولت او برای توسعه کم‌محدودیت هوش مصنوعی حمایت کرده بودند، اکنون با واکنش منفی افکار عمومی و احتمال نظارت سخت‌گیرانه‌تر کنگره مواجهند. همزمان دموکرات‌ها وعده داده‌اند مدیران شرکت‌های فناوری را برای پاسخگویی به کنگره فرا بخوانند و درباره قراردادهای دولتی و نفوذ میلیاردرهای این صنعت تحقیق کنند. این مساله در میان حامیان جمهوری‌خواه نیز به موضوع اختلاف تبدیل شده است. برخی فعالان ماگا معتقدند حزب با تکیه بیش از حد بر حمایت مالی غول‌های فناوری، نگرانی رای‌دهندگان درباره مراکز داده، اشتغال و توسعه بی‌مهار هوش مصنوعی را نادیده گرفته است. در مقابل، شرکت‌های فناوری می‌کوشند با تغییر راهبرد سیاسی و جلب‌نظر دموکرات‌ها، از فشارهای احتمالی آینده بکاهند. نشنال اینترست در ادامه گزارش خود و

در راستای آنالیز نتیجه انتخابات، هشدار می‌دهد که دموکراسی امریکا همچنان در معرض خطر است. از نگاه این نشریه، پذیرش نتیجه انتخابات ازسوی ترامپ را نباید به معنای تغییر پایدار رفتار سیاسی او دانست، زیرا گستردگی پیروزی دموکرات‌ها امکان طرح ادعاهای باورپذیر درباره تقلب را کاهش داد.  این نشریه یادآوری می‌کند که نگرانی درباره اقتدارگرایی و تضعیف هنجارهای دموکراتیک به امریکا محدود نیست. افزون بر این، شماری از اعضای کنگره همچنان سابقه مخالفت با تایید نتیجه انتخابات ۲۰۲۰ را دارند و ترامپ نیز دو سال دیگر در کاخ سفید باقی خواهد ماند. هر چند انتخابات میان‌دوره‌ای برای ترامپ ضربه‌ای سنگین بود، اما برای دموکرات‌ها نیز آزمونی دشوار آغاز شده است. آنها باید نشان دهند که می‌توانند از اکثریت تازه خود برای حل مشکلات اقتصادی و مهار سوءاستفاده از قدرت استفاده کنند نه اینکه تمام انرژی خود را صرف تقابل با رییس‌جمهور کنند. ترامپ نیز با وجود محدودیت‌های تازه، همچنان از اختیارات اجرایی مهمی برخوردار است و ممکن است برای جبران فشارهای داخلی، بیش از گذشته به سیاست خارجی روی بیاورد. آنچه اکنون در واشنگتن شکل گرفته، نه پایان ترامپیسم، بلکه آغاز مرحله‌ای تازه از نزاع بر سر قدرت، مسوولیت و آینده سیاسی امریکاست.