پشتپرده حمله آمریکا و اسرائیل به دانشگاههای کشور / ایران میتوانست در مقابله به مثل به دانشگاههای آمریکا و اسرائیل حمله کند اما خویشتنداری کرد
غلامرضا ظریفیان گفت: ایران میتوانست در مقابله به مثل، به دانشگاههای امریکا و اسراییل حمله کند ولی خویشتنداری داشت و همین خویشتنداری نشان داد که ما همچنان پایبندی به مسائل حقوقی و اخلاقی هستیم و رفتار ما میتواند بعدها به عنوان یکی از قوتهای فرهنگی و تمدنی ایرانیها مورد توجه جهان قرار بگیرد.
غلامرضا ظریفیان که استاد دانشگاه تهران درباره حمله آمریکا و اسرائیل به دانشگاهها با روزنامه اعتماد گفتوگو کرده است.
به گزارش اعتماد، بخشهای مهم این گفتوگو را در ادامه میخوانید؛
- بر اساس قوانین و قواعد سازمان فرهنگی یونسکو و نهادهای بینالمللی، دانشگاهها و مراکز علمی و آموزشی و مدارس، در جنگها مصونیت ویژه دارند ولی متاسفانه در جنگ اخیر شاهد بودیم که این حملات، ابتدا با هدف قرار دادن یک مدرسه شروع شد و تعداد زیادی از دانشآموزان کشور شهید شدند و در ادامه، دانشگاههای معتبر هدف حمله قرار گرفتند.
- حمله امریکا و اسراییل به دانشگاهها و مراکز علمی ایران، حکایت از این دارد که در ایران، علم و دانش نقشی در توسعه کشور ایفا کرده و اسراییلیها و امریکاییها وقتی دچار استیصال شدند، در یک برخورد ناجوانمردانه به این نتیجه رسیدند که زیرساختهای کشور را هدف قرار بدهند آن هم زیرساختهایی که عمدتا منافع عمومی برای جامعه دارد و بنابراین، پلها و کارخانههایی که دستاورد تربیت نیروی انسانی دانشگاههاست را تخریب کردند و دانشگاههایی را به طور مستقیم هدف حمله قرار دادند که موقعیت علمی خاصی دارند.
- قصد امریکا و اسراییل از حمله به دانشگاههای ایران این بود که در روند آموزش و پژوهش اختلال ایجاد کنند چون همان طور که گفتم، دانشگاه در هر کشور، مرکز قدرت نرم جامعه به شمار میرود. امریکا و اسراییل هم این تلقی را داشتند که حمله به دانشگاهها میتواند در بلندمدت به مهاجرت نخبهها و افت تولید علمی منجر شود و حتی تضعیف سرمایه اجتماعی یا کاهش نوآوری و کارآفرینی را به دنبال داشته باشد چون به هر حال بعد از پایان جنگ، دانشگاهها یکی از مهمترین مراکز صاحب نقش در بازسازی کشورند.
- به نظرم در عین حال که باید از القای بیتاثیر بودن حمله به دانشگاهها فاصله بگیریم، نباید از توانمندی دانشگاههایمان غافل شویم.
- پیش از آغاز جنگ 40 روزه، کشور ترکیه این نگرانی را داشت که با وقوع جنگ در ایران، تعداد زیادی از اتباع ایرانی راهی مرزهای غربی کشورمان خواهند شد که خوشبختانه خلاف این نگرانی رخ داد و آمارها نشان داد تعداد هموطنانی که در این جنگ به ایران بازگشتند، بیشتر از آمار خروجیها بود. این واقعیت در مورد دانشگاهها و مراکز علمی هم صادق است.
- من که سالهاست به تدریس در دانشگاه مشغولم و از نزدیک با فضای علمی کشور آشنا هستم، میدانم که اگرچه حمله به دانشگاهها، آسیبهایی به بدنه علمی کشور وارد کرد ولی تواناییها و تابآوری دانشگاههای ما، کمک میکند که این مراکز، به سرعت بازسازی شوند و علت هم این است که توان اصلی این مراکز علمی، همان نیروی انسانی دانشآموخته و تربیت شدهای است که به ایجاد این مراکز علمی و نوآوری منجر شده است. نیروی انسانی تربیت شده در این مراکز علمی، مهمترین سرمایه کشور است چنان که در این جنگ نابرابر هم شاهد بودیم که حتی تکنولوژی موشکی ما، محصول توانمندی همین نیروی انسانی است و بنابراین با کمک همین دانشآموختگان، آثار حملات به دانشگاهها را جبران خواهیم کرد.
- حمله به مراکز آموزشی و دانشگاهها، تمام حریمهای اخلاقی بینالمللی را شکست. انتظار این است که مراکز حقوقی بینالمللی و مراکز دانشگاهی جهان این حملات را محکوم کنند. محکوم کردن این حملات، علاوه بر آنکه برای حقانیت ایران بسیار موثر است، یک نقش بازدارنده در جنگهای آتی جهان خواهد داشت.
- اگر حملات امریکا و اسراییل به مراکز دانشگاهی و آموزشی ایران به صورت جدی محکوم نشود، این حملات در جنگی دیگر و در کشوری دیگر رخ خواهد داد و تکرار خواهد شد آن هم در حالی که دانشگاهها و مدارس و مراکز آموزش و توسعه دانش، امنترین و مطمئنترین نهادهای هر کشور هستند.
- حملات هوایی به مراکز دانشگاهی و آموزشی ما نشان داد که امریکا و اسراییل به هیچ حریمی پایبند نیستند.
- ایران میتوانست در مقابله به مثل، به دانشگاههای امریکا و اسراییل حمله کند ولی خویشتنداری داشت و همین خویشتنداری نشان داد که ما همچنان پایبندی به مسائل حقوقی و اخلاقی هستیم و رفتار ما میتواند بعدها به عنوان یکی از قوتهای فرهنگی و تمدنی ایرانیها مورد توجه جهان قرار بگیرد.
دیدگاه تان را بنویسید