از خباثت ترامپ تا پاس گل مجری صداوسیما و فدراسیون فوتبال به دشمن
همانطور که عطاالله مهاجرانی وزیر پیشین فرهنگ در توییت اخیر خود به درستی از دادستان خواسته خط و ربط مجری هتاک صداوسیما به دختران تیم ملی ایران کشف شود، قدر و سهم فدراسیون فوتبال در بحث پناهندگی دختران ملی پوش هم باید اندازهگیری شود.
روزنامه اعتماد نوشت: گفته میشود 6 یا 7 بازیکن تیم ملی زنان ایران که جهت حضور در مسابقات جام ملتهای آسیا در گلدکوست استرالیا به سر میبردند از بازگشت به کشور امتناع کردند و به کشور استرالیا پناهنده شدند. این اتفاق پس از آن رخ داد که یک مجری تلویزیون به دلیل نخواندن سرود ملی توسط دختران تیم ملی در بازی نخست آنها را تلویحا به اعدام تهدید کرد. محمدرضا شهبازی مجری جنجالی تلویزیون با اشاره به این اتفاق در برنامه پاورقی شبکه دو دختران تیم ملی را «بیشرف» و «خائن به کشور در زمان جنگ» خواند و خواستار اشد مجازات برای آنها شد. ا
ین تهدیدها در تمامی رسانههای بزرگ دنیا و سازمانهای بینالمللی فوتبال بازتاب پیدا کرد و در نهایت ترامپ رییسجمهور امریکا با سوءاستفاده از شرایط در شبکههای اجتماعی از نخستوزیر استرالیا خواست به اعضای تیم ملی زنان ایران پناهندگی بدهد. ترامپ مدعی شد اگر استرالیا این کار را نکند امریکا این کار را انجام خواهد داد. در نهایت تعدادی از اعضای تیم ملی زنان ایران در استرالیا ماندند و مابقی ابتدا به مالزی سفر کردند تا از آنجا به کشور بازگردند.
طی دو، سه روز اخیر هم معاون اول رییسجمهور، هم دادستان کل کشور، هم وزیر امور خارجه و نهادهای دیگر در پیامهایی به صراحت گفتند هیچ مشکلی برای دختران ایران هنگام بازگشت به کشور وجود نخواهد داشت اما این بیانیهها زمانی منتشر شدند که کار از کار گذشته بود.
ماجرای پناهندگی دختران تیم ملی در این شرایط حساس و بازتاب باورنکردنی آن در رسانههای دنیا که باعث شد تیم ملی زنان ایران دو، سه روز تیتر یک اخبار شود، دو سمت دارد: یکی سوءاستفاده جبهه دشمن و دیگری اقدامات مشکوک داخل ایران. در مورد سوءاستفاده دشمن و شخص رییسجمهور امریکا بحثی نیست. طبق همان نقل قولی که در سالهای اخیر زیاد دهان به دهان شده «دشمن کارش دشمنی است» و اگر فضایی مناسب جهت بهرهبرداری و رسیدن به منافع شخصی خودش ببیند حتما استفاده میکند. در بحث پناهندگی دختران تیم ملی همین شرایط به وجود آمد. زمینههایی از داخل ایران فراهم شد تا کشورهای خارجی بتوانند بازی خود را پیش ببرند. اما آیا به همان نسبت حواسمان به ریشههای شکلگیری این اتفاق داخل کشور هست؟
عطاالله مهاجرانی وزیر پیشین فرهنگ و ارشاد در دولت اصلاحات روز گذشته در توییتی به درستی بخشی از زمینههای داخلی جنجال رخ داده را زیر ذرهبین برد. مهاجرانی نوشت: تذکر به دادستان محترم تهران. ببینید کارشناسی که در برنامه سیمای جمهوری اسلامی اعلام کرد اعضای تیم ملی بانوان ایران که سرود نخواندند بایست اعدام شوند، کیست؟ ریشه و سابقهاش چیست؟ اگر مامور سیا و موساد بود همینگونه حرف میزد و در شرایط جنگ روانی علیه ایران و ملت ایران چنین میگفت.
قصد ما پروندهسازی برای مجری صداوسیما و چسباندن او به سیا و موساد نیست. این کاری است که معمولا تندروها مقابل مخالفانشان انجام میدهند. اما مسوولان صداوسیما باید پاسخ بدهند چطور در شرایط جنگی کشور اجازه میدهند یک مجری چنین هزینهای روی دوش کشور بگذارد و چرا بلافاصله عذرخواهی نکردند؟ در شرایطی که کشور بمباران میشد و اینترنت قطع بود و در کل کشور کسی اصلا در جریان قرار نداشت که تیم ملی زنان ایران در استرالیا بازی دارد - چه برسد به اینکه سرود خواندند یا نه- چرا مجری صداوسیما چنین بلوایی راه انداخت؟ چرا وقتی در بازی دوم همین دختران هم سرود خواندند و هم سلام نظامی دادند صداوسیما بازتابی نداد و از دختران تیم ملی دلجویی نکرد؟ آیا این اقدامات مشکوک نیست؟
مقصر دوم فدراسیون فوتبال است. جدا از بحث همیشگی بیتوجهی فدراسیون به فوتبال زنان که باعث شد دختران ایران بدون برگزاری اردوی درست و حسابی، بدون برگزاری حتی یک بازی دوستانه و بدون پرواز مستقیم و با طی کردن مسیری چهل ساعته به استرالیا برسند، رفتار فدراسیون در قبال این اتفاق بسیار عجیب بوده است. طی 48 ساعت گذشته مهدی تاج در چند برنامه تلویزیونی حاضر شده تا ترامپ و پلیس استرالیا را مسوول اتفاق رخ داده معرفی کند؛ بدون هیچ توضیحی در مورد کم کاریهای مجموعه زیر دستش. در وهله اول انتخاب برخی مدیران جوان و بیتجربه هیاترییسه فدراسیون که حرف و حدیثهای زیادی در مورد پیروزیشان در انتخابات سال گذشته فدراسیون فوتبال مطرح است به عنوان همراه تیم ملی زنان سوال برانگیز است. این افراد که قرار بود اردوی تیم ملی زنان را مدیریت و از بروز تنش جلوگیری کنند در ماموریت خود کاملا شکست خوردند. طبق اطلاعات به دست آمده برخی از آنان خود از عوامل بروز تنش در اردوی تیم ملی زنان بودند.
نکته دوم اینکه چرا فدراسیون بلافاصله بعد از پخش آن برنامه کذایی بیانیهای محکم و قاطع در حمایت از دختران تیم ملی فوتبال منتشر نکرد؟ چرا همان موقع از مقامات ذیصلاح که درگیر مسائل کلان کشور بودند نخواست به صورت عمومی و خصوصی تضمینهای لازم را به اعضای تیم بدهند؟ چرا با فعالیت رسانهای جلوی فضاسازی رسانههای خارجی را نگرفت؟ چرا صراحتا در اردو و رسانهها اعلام نکردند دختران ملیپوش ایران نه وطنفروش هستند و نه خائن و قرار نیست به خاطر پروندهسازیهای یک مجری کسی مجازات شود؟ این انتظار عجیبی نیست. بیتجربهترین آدمها در حوزه فوتبال و سیاست هم میدانستند با شرایط به وجود آمده امکان بروز هر اتفاقی وجود دارد و باید خیلی سریع نسبت به آرام کردن اوضاع اقدام کرد اما فدراسیون فوتبال چه زمانی واکنش نشان داد؟ وقتی 5 نفر از اعضای تیم ملی زنان از هتل خارج شدند و ترامپ آن پست جنجالی را منتشر کرد! آیا این رفتار فدراسیون سوال برانگیز نیست؟ آیا فراهم کردن زمین بازی برای دشمنان ایران و پاس گل دادن به ترامپ نباید مورد بررسی قرار بگیرد؟
فدراسیون فوتبال و مدیران صداوسیما میتوانند برای همیشه پشت خباثت ترامپ پنهان شوند و اتفاق رخ داده را تمام و کمال گردن دشمن بیندازند. اما هیچ کس فراموش نمیکند در روزهایی که ایران و ایرانی باید یکپارچه مقابل دشمن خارجی میایستادند یک نفر دختران تیم ملی فوتبال ایران را بیشرف و خائن خطاب کرد و فدراسیون فوتبال هم بنا به دلایلی که باید مورد بررسی قرار بگیرد سکوت کرد.
دیدگاه تان را بنویسید