دختر المپین ایرانی بعد از المپیک زمستانی: ورزشکار آمریکایی بعد از خط پایان منتظر من بود/ با هزینه شخصی به جایی رسیدم که فوتبالیست‌ها50 سال است به آن نرسیدند!

روزبه دلاور| سمانه بیرامی‌باهر، اسکی‌‌باز ۳۴ ساله و تنها نماینده ایران در ماده اسکی کراس کانتری در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۲۶ میلان کورتینا با شماره اختصاصی 22110 به مصاف رقبای جهانی رفت.

به گزارش روزنامه اعتماد، او که دومین حضور المپیکی خود را پس از پیونگ‌چانگ ۲۰۱۸ تجربه می‌کرد، فراتر از ثبت رکورد به دنبال نمایش اراده و حضور نام ایران در این رویداد بزرگ بود. بیرامی‌باهر با ثبت زمان نهایی 30: 49.9 دقیقه، جایگاه 98 را در میان 110 شرکت‌کننده به خود اختصاص داد. هر چند فاصله او با نفر اول 8:00.7 دقیقه ثبت شد، اما حضور موفقیت‌آمیز او در این رقابت‌‌های سرشار از لحظات زیبا بار دیگر قدرت و استقامت زنان ایرانی را در میادین بین‌المللی به تصویر کشید. سمانه که همراه با دیگر بچه‌های ملی‌پوش در ایتالیا حضور دارد از طریق واتس‌اپ پاسخگوی سوالات خبرنگار «اعتماد» شد که در ادامه چکیده‌ای  از این گپ و گفت را می‌خوانید‌.

  ‌  ارزیابی کلی شما از سطح کمی و کیفی مسابقات چیست؟

یک مساله که در ایتالیا وجود داشت شرایط دمای هوا بود که بسیار متغیر بود که باعث ‌شد روی برف تاثیر بگذارد یعنی یک روز برف به ‌شدت یخی و روز دیگر به‌ شدت شُل آب بود که باعث می‌شد تا اسکی انتخابی ورزشکاران متفاوت شود و واکس ورزشکاران تغییر کند و حتی تکنیک ورزشکاران هم در دو صورت دما متفاوت می‌شود. فشار بدنی روی برفی یخی و شُل آب متفاوت است برای همین شرایط خیلی عوض می‌شد. اما در کل، همه ‌چیز بسیار عالی بود و منظم و روی روال بود. یک تجربه خیلی خوب برای همه. آدم‌هایی به المپیک می‌آیند که گلچین شده‌اند. شخصا چهار سال مشغول این بودم تا بتوانم امتیاز ورود به المپیک را کسب کنم. ما برای ورودی المپیک باید امتیاز خاص کسب کنیم که کار سختی است و پروسه حضور در بازی‌ها دشوار است. ما هم ‌توانستیم در این مسابقات حضور پیدا کنیم و آن را به پایان ‌برسانیم.

   ‌از عملکرد خودتان در دومین حضور در این مسابقات رضایت داشتید؟

خب تجربه‌ام بیشتر شده بود و می‌توانستم کنترل بیشتری روی عواطف و استرس و تکنیکم داشته باشم. در این سال‌ها با تجربیات به دست آمده روی آمادگانی جسمانی‌ام کار کردم و در کل بین بانوان ایرانی در المپیک در رشته خودم توانستم بهترین پوئن را به دست بیاورم. ما در این رشته کلا سه دوره به المپیک رسیدیم که سال 2014 خانم رضاسلطانی رفت و 2018 که خودم بود و 2022 نتوانستیم به المپیک صعود کنیم و 2026 باز هم خودم صعود کردم و بهترین امتیاز از نگاه فدراسیون جهانی اسکی در بین بانوان ما بهترین بود که نسبت به المپیکی قبلی‌ام هم بهتر بود. در سه دوره این بهترین امتیاز برای ایران بود‌. کسب سهمیه المپیک و قرار گرفتن کنار بهترین ورزشکارهای دنیا کار بسیار بزرگی است. در المپیک منشوری داریم که مفهومش این می‌شود که از هم نپرسید چندم شدید. حضور در المپیک یعنی رقابت در کنار بهترین‌ها. من خودم موفق شدم 13 کشور را پشت سر بگذارم در این مسابقات‌. در نظر بگیرید شرایط کار ما سخت‌تر است، چون با دو ماه تمرین در برف کار کسانی را انجام می‌دادیم که 12 ماه سال را روی برف تمرین می‌کنند.

 ‌    چطور بقیه ورزشکاران دنیا هر 12 ماه را روی برف تمرین می‌کنند؟

آنها زمستان‌ها که روی برف هستند، اما تابستان‌ها یا به پیست‌های مصنوعی یا یخچال‌های طبیعی می‌روند که درست شده برای تمرینات یا به نیمکره جنوبی سفر می‌کنند. ورزشکارها مدام در حال جابه‌جایی هستند تا تمرینات خود را بدون توقف روی برف انجام دهند. حالا بین این غول‌های دنیا ما توانستیم وارد المپیک شویم در حالی که مثلا فوتبال ما با وجود امکانات بیش از 50 سال است که به المپیک صعود نکرده‌ است.

 ‌   قبل از حضور در مسابقات اردوی آماده‌سازی داشتید؟

بله، با حمایت فدراسیون‌ توانستیم اردو داشته باشیم، اما چرا نتوانستیم بین ‌مثلا 30 نفر برتر دنیا راه پیدا کنیم؟ برای همان شرایط تمرینی که دارند و گفتم.

 ‌   به لحاظ امکانات چطور؟

فدراسیون لوازم ‌خوبی برایمان تهیه کرد منتها بسیار تفاوت هست بین تیم‌ها. مثلا تیم اسکی نروژ با یک کانتینرهای خیلی بزرگ وارد مسابقات می‌شوند و هر ورزشکار 150 جفت اسکی دارد و از 3 صبح قبل از روز مسابقه واکسمن‌ها و تست‌من‌ها شروع به واکس زدن و تست کردن اسکی‌ها می‌کنند تا ببینند کدامش سراعت بیشتری دارد تا همان را به ورزشکار خود بدهند. الان بحث اسکی بحث تکنولوژی و بسیار پیشرفته است که نمی‌شود آن را نادیده گرفت. حتی مسابقات فرمول 1 را نگاه کنید اتومبیل‌ها با تکنولوژی 10 سال پیش رقابت نمی‌کنند. البته ما اسکی سال را داشتیم، اما کاری که آن کشورها مثل فنلاند و فرانسه و... می‌کنند یک کار دیگری است و شرایط‌شان کاملا  متفاوت  است!

  ‌  هزینه تمرینات شما در اروپا بر عهده خودتان بود؟

بخشی از هزینه‌ها با حمایت فدراسیون است و اولین کشوری که تمرین کردم، فنلاند بود. من الان یک‌سال است در اسپانیا با  هزینه خودم تمرین  می‌کنم.

  ‌  با این نرخ ارز هزینه‌ها در اسکی را چگونه تامین می‌کنید؟

خب من هم ‌اوضاع مالی‌ام آنقدر خوب نیست، اما من هم سر کار می‌روم و مهندس هستم و فوق لیسانس معماری دارم و کار می‌کنم، فقط برای عشقی که به ورزش دارم.‌ من بین40 تا 60 کیلومتر در روز تمرین می‌کردم تا با آمادگی کامل در المپیک ‌باشم . لطفا یک‌ نکته را هم اضافه کنید!

     ‌بفرمایید!

شما از یک فوتبالیست 12 ماه توپ را بگیر خب به لحاظ دوندگی و ‌جسمی آماده می‌شود و خیلی خوب است، اما پاس دادن و یارگیری و سانتر کردن و دویدن با توپ و مهارت‌های فنی چه می‌شود؟ ما هم مثل فوتبالیستی هستیم که بدون‌ توپ می‌رویم و‌ می‌دویم و همه هم می‌گویند شما که تمرین می‌کردی، اما این‌طور نیست‌ ما باید آن توپ را داشته باشیم!

 ‌   قبل از مسابقات گفته بودید می‌خواهید یک زن الهام‌بخش باشید برای نسل جدید؟

بله، خیلی برایم ‌مهم است که ورزشکاران و تمام خانم‌های ایرانی بتوانند اراده کنند و برای خودشان هدف داشته باشند و پرقدرت پیش بروند و برای هدفشان ‌تلاش کنند و تمرکز روی اهداف‌شان و پشتکار داشته باشند. مشخص کردن هدف و پشتکار برای رسیدن به آن مهم ‌است.

 ‌  یکی از صحنه‌هایی که از رقابت شما سر و صدا کرد، در آغوش گرفتن رقیب امریکایی بود. در این باره دوست دارید صحبت کنید؟

بله، ورزشکار امریکایی دوست قدیمی بنده است و این ارتباط جدید نیست و سال‌هایی که در المپیک و قهرمانی جهان بودم ایشان هم بود و معمولا هم در مسابقات طلا می‌گیرد. یک ورزشکار بسیار قوی است. در این سال‌ها و رقابت ورزشی ارتباط دوستانه‌ای بین ما شکل گرفته بود و ایشان به من لطف و محبت دارند. او پس از خط پایان برای من صبر کرد تا من را در آغوش بکشد و این روح واقعی المپیک است. المپیک از هرگونه سیاست و تبعیض به دور است و به نظرم کاری که ایشان انجام داد روح واقعی حرفه‌ای و المپیک را به نمایش گذاشت. خودم شگفت‌زده شدم و فکر نمی‌کردم ‌ایشان منتظر من باشند. من در حین مسابقه و با ضربان قلب بالا وقتی به خط پایان رسیدم شگفت‌زده بودم که او‌ منتظر بنده است.

   ‌قبل از وقایع اعتراضی دی ماه به این مسابقات اعزام شدید؟‌

بله، من یک‌سال برای تمریناتم اسپانیا بودم.

  ‌  صحبتی با مردم دارید؟

ایران سرزمینی است که بیش از 10 هزار سال تمدن بشر دارد و در تمام این قرن‌ها مردم این سرزمین نشان داده‌اند که همیشه قدرتمند و پر امید بودند و ادامه دادند. حرفم ‌به مردم این است که باتوجه به تاریخی که در این سرزمین داریم باید پرقدرت ادامه بدهیم و امید آخرین چیزی است که باید از آن دست کشید.