پایان 22 سال انتظار؛ با تو دوباره رویاپردازی کردیم
انتخاب بیرانوند به عنوان مرد سال آسیا را باید به فال نیک گرفت. برای نسلی که به دنبال قهرمان میگردد و برای استعدادهایی که شاید هنوز در گوشهای از این سرزمین رویای پوشیدن پیراهن تیم ملی را در سر دارند.
روزبه دلاور| گاهی یک انتخاب فراتر از یک جایزه و یک عنوان است و گاهی یک اتفاق بهانهای میشود برای مرور سالها تلاش، رنج، ایستادگی و عبور از مسیری که شاید در ابتدای آن کمتر کسی پایان روشنی برایش تصور میکرد. انتخاب علیرضا بیرانوند به عنوان بهترین بازیکن آسیا از همین جنس اتفاقهاست. اتفاقی که پس از ۲۲ سال بار دیگر نام یک ایرانی را در صدر فوتبال قاره قرار میدهد. دو دهه انتظار، دو دهه حسرت و دو دهه تماشای افتخارات دیگران. در این سالها فوتبال ایران بارها به افتخار نزدیک شد، استعدادهای بزرگی به آسیا معرفی کرد و بازیکنان زیادی در سطح اول فوتبال قاره درخشیدند اما آن عنوان مهم همچنان از دسترس ایرانیها دور مانده بود تا بالاخره بیرانوند آمد و این فاصله طولانی را به پایان رساند؛ نه با یک داستان معمول بلکه با روایتی که خودش به تنهایی میتواند سوژه یک فیلم باشد. از روزهایی که دروازهبانی برایش رویایی دور به نظر میرسید تا رسیدن به پیراهن تیم ملی، از فراز و نشیبهای فوتبال باشگاهی تا حضور در بزرگترین رقابتهای قارهای و جهانی بیرانوند مسیری را طی کرده که کمتر شبیه مسیرهای هموار ستارههای فوتبال است. بیرو برای فوتبال ایران فقط یک دروازهبان نیست. او سالهاست که در لحظههای حساس مسوولیت سنگینی را بر دوش میکشد. دروازهبانی که میداند یک اشتباه میتواند سرنوشت یک مسابقه را تغییر دهد و یک واکنش میتواند امید میلیونها نفر را زنده نگه دارد. او در کنار مهارتهای فنی شخصیتی ساخته که با اعتماد به نفس، جسارت و روحیه جنگندگی شناخته میشود. اما شاید مهمترین ارزش این انتخاب فراتر از نام بیرانوند باشد. این عنوان یادآور ظرفیت فوتبال ایران است فوتبالی که با وجود تمام مشکلات ساختاری، کمبود امکانات، بیثباتی مدیریتی و فرصتهای ازدسترفته هنوز میتواند در بالاترین سطح آسیا نمایندهای شایسته داشته باشد. این افتخار تنها متعلق به یک بازیکن نیست، سهمی از آن برای همه کسانی است که هنوز به استعداد ایرانی و توانایی رقابت در سطح اول قاره باور دارند. البته نباید فراموش کرد که یک جایزه پایان راه نیست. فوتبال حرفهای با افتخارات گذشته اداره نمیشود. بیرانوند حالا مسوولیت سنگینتری دارد مسوولیت حفظ جایگاهی که به دست آورده و ادامه مسیری که با تلاش ساخته است. ستارهها زمانی ماندگار میشوند که پس از رسیدن به قله انگیزهای تازه برای حرکت پیدا کنند. ۲۲ سال گذشت تا دوباره نام ایران در این عنوان بدرخشد. ۲۲ سال برای فوتبال ایران که پر از استعداد بود اما سهمش از این افتخار به تأخیر افتاد. امروز نام بیرانوند در کنار این عنوان قرار گرفته و شاید زیباترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه پسری از دل سختیها توانست به جایی برسد که نامش را در فوتبال ایران و در تاریخ فوتبال آسیا جاودانه کند. این انتخاب را باید به فال نیک گرفت. برای نسلی که به دنبال قهرمان میگردد و برای استعدادهایی که شاید هنوز در گوشهای از این سرزمین رویای پوشیدن پیراهن تیم ملی را در سر دارند. گاهی یک نفر کاری میکند که یک ملت دوباره به رویاهایش فکر کند. بیرانوند حالا یکی از همان بهانههاست. بهانهای برای افتخار، برای امید و برای باور به اینکه هنوز هم میتوان از دل دشواریها به بلندترین قلههای آسیا رسید.
دیدگاه تان را بنویسید