تحلیل فرزاد آشوبی از عملکرد ایران در تورنمنت عراق: نباید به تنظیمات کارخانه برگردیم/ شجاعت و جسارت باشد فرصت برای تغییرات داریم
فرزاد آشوبی درباره سبک بازی تیم ملی می گوید اصلا نمی شود با فلسفه و مدل بازی تیم ارتباط برقرار کرد.
روزبه دلاور| حضور تیم ملی فوتبال ایران در تورنمنت بصره و دیدار با تیمهای فلسطین و عراق فرصتی برای ارزیابی شرایط بازیکنان و محک زدن ترکیبهای مختلف بود.
به گزارش روزنامه اعتماد، هر چند رقبای ایران در این رقابتها از تیمهای مطرح و قدرتمند فوتبال آسیا به شمار نمیرفتند اما نکته امیدوار کننده میدان دادن به تعدادی از بازیکنان جوانتر و کمسن و سال بود؛ اتفاقی که میتواند نویدبخش توجه بیشتر به نسل آینده فوتبال ایران باشد. به همین بهانه در گفتوگویی با فرزاد آشوبی پیشکسوت فوتبال کشورمان درباره عملکرد تیم ملی، فرصتسوزیها و اهمیت جوانگرایی در مسیر آمادهسازی تیم ملی به بحث و تبادل نظر پرداختیم.
شرایط تیم ملی را در دو بازی دوستانه که انجام داد چطور دیدید؟
بازی با فلسطین عملکردمان خوب و قابل دفاع بود. سبکی که بازی کردیم سبک جذابی بود هرچند که احتمالا حریف با توجه به داشتههایش و غیبت چند بازیکنش از آن تیم اصلیاش فاصله داشت. اما مهمتر از نتیجه و مدل بازی و عملکردمان آنچه که به چشم آمد خون تازه و تغییری بود که امیدوارم این تغییرات در اردوهای بعد دوباره به حالت تنظیمات کارخانه برنگردد و همین مسیر که انتخاب کردیم با توجه به تعویض جام ملتهای بعدی با شجاعت ادامه بدهیم و پای تصمیمی که درست و الزامی هست برای فوتبالمان بایستیم.
به نظر شما شاهد تغییر نسل در تیم ملی هستیم؟
آنچه که قابل مشاهده بود نه، تغییر نسل به آن معنایی که کاملا این تغییر رقم بخورد نه اما به نظرم تلفیق خوبی بود از لحاظ اینکه تعداد نفرات قبلی و نفراتی که جدید به تیم ملی اضافه شدند. گفتم آنچه مهم است به نظرم ادامه این مسیر هست یعنی به امروز و فردا نگاه کنیم و بازگشت به گذشته کمکی به ما نمیکند.
با اضافه شدن بعضی از بازیکنان مثل طارمی در اردوهای بعد دوباره به این بازیکنان بازی میرسد؟
خب مهدی طارمی که هنوز در شرایط خیلی خوبی است و خیلی میتواند به تیم ملی ما کمک کند. مبحث این نیست حالا ترجیحا برخی از آن ساختار باید تغییر کند و نیاز داریم. بازیکنان خوبی بودند که برای تیم ملی خیلی زحمت کشیدند و دو تا سه جام جهانی پیاپی حاضر بودند که افتخار کوچکی نیست اما هر آمدنی یک رفتنی دارد و امروز وقت آن تغییر رسیده است. امیدوارم شجاعت و جسارت کافی برای آن تغییر وجود داشته باشد.
تعویق یک ساله جام ملتها برای بازسازی تیم ملی فرصت کافی هست؟
برای فوتبال ما خوب است از این جهت که میتوانیم تغییرات را به شکل معنادار و با آرامش و زمانبندی بزرگتری انجام دهیم. البته تاکید میکنم که اگر شجاعت و جسارت کافی برای این کار وجود داشته باشد.
به نظر شما حق بعضی از بازیکنان بوده تا نامشان بین گزینههای دعوت شده قرار بگیرد یا موجودیت فوتبال ما همین است؟
موجودیت فوتبال که نسبت به گذشته بهشدت دچار ریزش شده و در آن بحثی نیست که بخواهیم بدبینانه آن را بسنجیم و عین واقعیت و حقیقت است منتها اگر بازیکنی احساس میکند که از لیست فعلی جا مانده میتواند در مسابقات لیگ، سطح کیفی خود را به شکلی ارتقا دهد که در اردوهای بعدی این شانس را پیدا کند. این را هم در نظر بگیرید که در تعداد نفراتی که دعوت میشوند محدودیت هست و صرف انجام چند بازی خوب دلیل بر دعوت به اردوی تیم ملی نیست و یکسری پارامترها را گروه فنی برای دعوت از بازیکنان مورد نظر خود در نظر میگیرند. امیدواری و تلاش باید وجود داشته باشد.
برای تغییر نسل نیاز به تغییر یا تقویت کادر فنی نیست؟
تغییر که واقعا در خیلی از زمینهها و بخشها مورد نیاز است اما این مسائل به تصمیمات مدیریتی برمیگردد و خیلی نمیتوانم به آن ورود کنم!
تغییری در نحوه بازی تیم ایجاد شده؟
فرمت در نظر گرفته در سه سال اخیر برای تیم ملی نه خیلی جذاب و دلنشین است برای ببیننده و هوادار حتی سبک و فلسفهای که وجود دارد قابل درک و رویت نیست. صرفا تصمیمات و مدل بازی ما خیلی گنگ است شاید با یکسری کلمات سعی کنند این موضوع را پنهان کنند اما آنچه واقعیت است خیلی ارتباط برقرار کردن با فلسفه تیم ملی سخت است. متاسفانه تا این لحظه هم تغییری حس نکردم امیدوارم از این به بعد حسش کنم! اصلا نمیتوانم با فلسفه و مدل بازی آنها ارتباط برقرار کنم. در یکسری از پارامترها و الزمات فوتبال ما باید خیلی پیشرفت کنیم. ما میتوانیم با کلمات بازی کنیم مثال از پلن A تا F را بزنیم اما آنچه که درون زمین رخ میدهد باید ملموس و قابل مشاهده باشد اینکه صرفا یکسری کلمات را مثال بزنیم بدون بار اجرایی درون زمین ارزش فنی نخواهد داشت. امیدوارم آنچه گفته میشود به شکلی درون زمین انجام شود که برای من ببیننده هم قابل لمس و مشاهده باشد تا از آن لذت ببرم.
به نظر شما بازی با تیمهایی مثل عراق و فلسطین یا بازی با تیمهای بزرگتر میتواند به بازیکنانجدید بیشتر کمک کند؟
این موضوع دیگر تکرار مکررات است. ژاپن را ببینید با برزیل و پاراگوئه بازی میکند و ما با فلسطین و عراق. حالا ممکن است بخشی از آن را با این واسطه که شرایط کشور ما خاص است و قادر نیستیم که با هر تیمی که مدنظرمان هست بازی کنیم. ما این مشکل را در گذشته هم داشتیم و بازیهای دوستانه جالبی را پشت سر نمیگذاشتیم بدون اینکه درگیر مشکلات فعلی باشیم. اما باید تکلیف خودمان را روشن کنیم که آیا میخواهیم پیشرفت کنیم و با فوتبال امروزی همگام شویم و در مسیر درست قرار بگیریم یا کماکان میخواهیم فقط فوتبالی داشته باشیم تا سرگرم باشیم؟ اگر دنبال سرگرم شدن هستیم بازی با این تیمهایی که برگزار میکنیم برای فوتبالمان کفایت میکند هرچند که دیگر قدرت بزرگی در فوتبال آسیا نیستیم. اما اگر میخواهیم به سمت جلو برویم و فاصله زیادمان با فوتبال دنیا کم و کمتر شود الزاما باید با تیمهای بزرگتری بازی کنیم تا برایمان آورده داشته باشد.
دیدگاه تان را بنویسید