عملکرد چهار ساله انوشیروانی در فدراسیون وزنهبرداری زیر ذرهبین «اعتماد»/ از تاجگذاری جوانان تا جا ماندن از زیرساختها
ثبتنام انتخابات فدراسیون وزنهبرداری آغاز شد و سجاد انوشیروانی، رییس فعلی در آستانه پایان نخستین دوره مدیریتش با کارنامهای از موفقیتهای مقطعی و پرسشهای بیپاسخ قرار دارد.
به گزارش «اعتماد» مجمع انتخاباتی قرار است اسفندماه ۱۴۰۵ برگزار شود، انتخاباتی که میتواند سرنوشت مدیریت یکی از رشتههای مدالآور ورزش ایران را برای چهار سال دیگر مشخص کند. در آستانه این انتخابات مروری بر عملکرد رییس فعلی فدراسیون کردیم تا دستاوردها، ناکامیها و وعدههای تحقق نیافته این دوره مدیریتی مورد بررسی قرار بگیرد.
سجاد انوشیروانی چهار سال پیش در شرایطی به ریاست فدراسیون رسید که انتخابات عملا بدون رقابت برگزار شد. ایوب بهتاج و سجاد انوشیروانی دو نامزد ریاست بودند، اما غیبت بهتاج در مجمع انتخاباتی باعث شد انوشیروانی تنها گزینه حاضر برای تصدی این سمت باشد. او در نهایت از مجموع ۵۲ رای اعضای مجمع تمام آرا را به دست آورد تا با رای صد درصدی سکان هدایت وزنهبرداری را در اختیار بگیرد. اما یکی از نخستین تصمیمات مهم دوره انوشیروانی انتخاب نواب نصیرشلال به عنوان سرمربی تیم ملی بود. نخستین آزمون این کادر فنی در مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۲۳ کره جنوبی رقم خورد؛ جایی که وزنهبرداران ایران با کسب دو مدال طلا، سه نقره و پنج برنز عنوان قهرمانی را به دست آوردند.
شروع امیدوارکنندهای که انتظارات را از مجموعه مدیریتی جدید افزایش داد. با این حال مسیر مدیریت فدراسیون خیلی زود با حاشیههایی همراه شد. در تابستان ۱۴۰۲ و در جریان رکوردگیری انتخابی تیم ملی برای حضور در مسابقات قهرمانی جهان عربستان، غیبت کیانوش رستمی به دلیل مصدومیت به یکی از مهمترین چالشهای آن مقطع تبدیل شد. از آنجا که حضور در رقابتهای قهرمانی جهان یکی از الزامات مسیر کسب سهمیه المپیک بود، این وزنهبردار عملا فرصت حضور در چرخه انتخابی را از دست داد. اختلافات او با فدراسیون هم در ادامه شدت گرفت. سهراب مرادی دیگر چهره نامدار وزنهبرداری ایران در همان رکوردگیری نتوانست به شرایط مطلوب برسد و پس از خداحافظی از دوران قهرمانی به کادر فنی پیوست.
اما شهریور ۱۴۰۲ هم اتفاقی در مسابقات پیشکسوتان جهان فدراسیون را با یکی از جنجالیترین تصمیمات دوره انوشیروانی مواجه کرد. پس از آنکه مصطفی رجایی، نماینده ایران در مراسم اهدای مدال با ورزشکار اسراییلی حاضر در رقابتها خوش و بش و عکس یادگاری گرفت، فدراسیون واکنشی سخت نشان داد. محرومیت مادامالعمر رجایی از حضور در اماکن ورزشی و برکناری حمید صالحینیا، سرپرست تیم اعزامی از جمله تصمیمات اتخاذ شده بود. انوشیروانی همچنین از انحلال کمیته پیشکسوتان خبر داد! تصمیمی که در کنار واکنشهای گسترده و پرسشهایی درباره نحوه مدیریت این اتفاق و تناسب برخوردهای انضباطی ایجاد کرد. در عرصه قهرمانی، اما سال ۲۰۲۳ با نتایج متفاوتی همراه بود. تیم بزرگسالان ایران در مسابقات جهانی عربستان با ۱۰ ورزشکار شرکت کرد و در ردهبندی تیمی پس از ارمنستان و چین در جایگاه سوم قرار گرفت. مصطفی جوادی دو مدال طلا گرفت و علی داوودی نیز به یک برنز رسید، اما اوت کردن سه ملیپوش نکته منفی عملکرد کاروان ایران بود. در بازیهای آسیایی هانگژو انتظار میرفت وزنهبرداری به عنوان یکی از رشتههای سنتی مدالآور ایران سهم بیشتری در جدول مدالها داشته باشد، اما حاصل حضور ۱۰ ورزشکار تنها یک مدال نقره علی داوودی بود. ناکامی چند وزنهبردار در مهار وزنههای انتخابی هم باعث شد این نتیجه به یکی از نقاط بحثبرانگیز دوره مدیریتی انوشیروانی تبدیل شود.
البته در همان سال تیم جوانان ایران تصویری متفاوت از آینده وزنهبرداری ارائه کرد. کسب 5 مدال طلا، ۹ نقره و یک برنز در مسابقات جهانی و ایستادن بر سکوی قهرمانی اتفاقی مهم برای نسل آینده این رشته بود. درخشش علیرضا یوسفی و کسب سه مدال طلا مهمترین بخش این موفقیت به شمار میرفت. توجه به ردههای پایه و میدان دادن به استعدادهای جوان ازجمله اقداماتی بود که آثار آن در سالهای بعد هم قابل مشاهده شد.
سال ۱۴۰۳ اما با ناکامیهایی در مسیر المپیک پاریس همراه بود. رضا دهدار با از دست دادن وزنه ۲۱۴ کیلوگرمی نتوانست به المپیک برسد و علی داوودی و مصطفی جوادی هم با ناکامی در مهار وزنههای مورد نظر شانس کسب مدال برنز را از دست دادند. در این میان علیرضا یوسفی با مهار وزنه ۲۶۲ کیلوگرمی و کسب طلای دوضرب جهان یکی از معدود اتفاقات امیدوارکننده آن مقطع را رقم زد. در ادامه داوودی با کسب نقره جهان و مهدی کرمی با رسیدن به مدال برنز مجموع دسته ۱۰۹ کیلوگرم بخشی از خلأ نتایج را جبران کردند. در سالهای بعد نیز تیم ملی در رقابتهای جهانی عملکردی همراه با نوسان داشت. کاروان ایران در مسابقات قهرمانی جهان چین با یک طلا، 3 نقره و 4 برنز به کار خود پایان داد. در بازیهای آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ هم وزنهبرداران ایران موفق به کسب 2 طلا و 2 برنز شدند. درخشش ریحانه کریمی و مهسا بهشتی و کسب 2 مدال برنز از اتفاقات مهم این رقابتها بود، چراکه برای نخستینبار وزنهبرداری زنان ایران در تاریخ بازیهای آسیایی به مدال رسید. با وجود این موفقیت ایران در ردهبندی تیمی ناگویا سوم شد و پایینتر از ازبکستان و چین قرار گرفت. این در حالی بود که تیم کشورمان در مسابقات جهانی ۲۰۲۵ نروژ در بخش تیمی عنوان قهرمانی را به دست آورده بود و با یک طلا، 4 نقره و یک برنز، عملکرد قابل توجهی ثبت کرده بود. در نهایت به مسابقات قهرمانی جهان 2026 رسیدیم که علیرضا یوسفی یک طلا و یک نقره، علیرضا نصیری 2 نقره، علی عالیپور 3 برنز و علی داوودی یک برنز به دست آوردند و تیم ایران در ردهبندی تیمی سوم شد.
مقایسه این دو رویداد نشان میدهد که وزنهبرداری ایران همچنان ظرفیت حضور در جمع قدرتهای برتر را دارد، اما حفظ ثبات در سطح رقابتهای بزرگ یکی از چالشهای این رشته است.
با این حال ارزیابی چهار سال مدیریت انوشیروانی نباید صرفا به تعداد مدالها محدود شود. یکی از بخشهایی که در این دوره پیشرفت ملموسی در آن مشاهده نشد، توسعه زیرساختها و تجهیزات وزنهبرداری بود. انتظار میرفت فدراسیون در کنار پیگیری نتایج تیمهای ملی برنامه مشخصی برای نوسازی امکانات، تجهیز سالنها، توسعه مراکز استعدادیابی و ایجاد منابع درآمدی پایدار داشته باشد. موضوعاتی که دستکم در کارنامه عمومی این دوره دستاورد برجسته و روشنی از آنها دیده نمیشود.
فدراسیون در مقاطعی نداشتن بدهی را به عنوان یکی از دستاوردهای مدیریتی خود مطرح کرده است موضوعی که در صورت تحقق میتواند از منظر انضباط مالی اهمیت داشته باشد. با این حال اداره یک فدراسیون ورزشی تنها به کنترل هزینهها و بدهکار نبودن محدود نمیشود. شفافیت در منابع درآمدی و میزان حمایتهای مالی یا قراردادهای اسپانسرینگ و چگونگی هزینهکرد منابع هم باید در معرض ارزیابی قرار بگیرد.
حالا انوشیروانی در آستانه انتخاباتی قرار دارد که میتواند به تمدید دوره ریاست او منجر شود یا مدیریت فدراسیون را به چهره دیگری بسپارد. آنچه از کارنامه چهار سال گذشته برمیآید، ترکیبی از موفقیت در ردههای پایه، مدالآوری در برخی رقابتهای جهانی و آسیایی و البته ناکامی در بعضی رویدادهای مهم و البته ضعف در ارائه تصویری روشن از توسعه زیرساختها و اقتصاد فدراسیون است. شاید مهمترین دستاورد این دوره، سرمایهگذاری روی نسل جوانی باشد که بخشی از نتایج آن در بازیهای آسیایی ناگویا نمایان شده است. با این حال برای قضاوت درباره عملکرد یک رییس فدراسیون تنها مدالهایی که ورزشکاران روی سکو به دست میآورند، کافی نیست و باید دید مدیریت مستقر چه میراثی از نظر ساختار، امکانات، منابع مالی و برنامهریزی برای دوره بعد باقی گذاشته است. در مجمع اسفندماه میشود به پاسخ این سوالات رسید.
دیدگاه تان را بنویسید