از حسن حبیبی تا گل‌محمدی؛ المپیک و آن ماجراهای سیاسی

روزنامه اعتماد نوشت: چقدر طعنه‌آمیز است که درست در روزهای تلخ فوتبال ایران از حیث نتایج و عملکرد مدیران، مخصوصا در مورد تیم ملی امید دو نفر از کسانی که آخرین صعود ما به المپیک را رقم زدند در فاصله 24 ساعت جان به جان آفرین تسلیم کرده‌اند. 

سال 1358 در شرایط ملتهب پس از انقلاب در حالی که فوتبال ایران با خروج کامبیز آتابای، رییس فدراسیون پیش از انقلاب شرایط به‌هم ریخته‌ای داشت، حسن حبیبی به عنوان یک چهره فوتبالی خوشنام و موفق هدایت تیم ملی را برعهده گرفت. حبیبی آن زمان دو قهرمانی با پاس در جام باشگاه‌های تهران داشت. یکی از کسانی که به تیم ملی دعوت شد حمید علیدوستی بود که آن روزها در لیگ ایران خوش می‌درخشید. حبیبی موفق شد تیم را در آن شرایط بحرانی به المپیک 1980 مسکو برساند که دستاورد بسیار بزرگی بود. دستاوردی که این روزها و پس از گذشت 50 سال ناکامی در صعود به المپیک ارزش بیشتری هم پیدا  کرده است. 

صعود ایران به المپیک مقارن شد با حمله شوروی به افغانستان و به همین دلیل مقامات سیاسی کشور تصمیم گرفتند در اعتراض به این حمله المپیک مسکو را تحریم کنند. مرحوم داریوش مصطفوی که در آن زمان دبیر فدراسیون فوتبال تعریف می‌کرد ابتدا سراغ صادق قطب‌زاده، وزیر وقت امور خارجه رفت اما قطب‌زاده به مصطفوی گفت این تصمیم از سوی شورای انقلاب اتخاذ شده و از دست دولت خارج است. در روزهای بعد تعدادی از ورزشکاران از جمله منصور برزگر و سایر ورزشکارانی که شانس کسب مدال را داشتند با امام خمینی دیدار کردند تا اجازه حضور در المپیک را پیدا کنند اما به نتیجه خاصی نرسیدند. 

به این ترتیب فرصت نخستین حضور تیم ملی ایران در مسابقات المپیک پس از انقلاب به دلایل سیاسی از بین رفت اما نام حسن حبیبی به عنوان سرمربی و حمید علیدوستی به عنوان بازیکن آن تیم که توانستند سهمیه حضور در المپیک را به دست آورند تا ابد در تاریخ ورزش کشور ثبت شد. 

همین روز یکشنبه بود که یحیی گل‌محمدی سرمربی پیشین پرسپولیس و فولاد خوزستان به عنوان سرمربی جدید تیم ملی امید قرارداد خود را به امضا رساند. غروب همان روز خبر رسید حمید علیدوستی ‌دار فانی را وداع گفته است. دوشنبه شب نیز در ساعتی که یحیی گل‌محمدی در یک برنامه تلویزیونی در حال صحبت پیرامون برنامه‌های خود برای تیم ملی امید در مسیر رسیدن به المپیک و معرفی نسل جدید بود رسانه‌ها از درگذشت حسن حبیبی نوشتند. 

این همزمانی غریب می‌تواند تلنگری باشد برای فوتبال ایران. حسن حبیبی، معمار نسل جدیدی از فوتبالیست‌های ایرانی که توانستند به المپیک بروند و بعدها تبدیل به ستون فقرات تیم ملی شدند به همراه یکی از همان ستاره‌ها، امروز دیگر در بین ما نیستند، آن‌هم در شرایطی که سال‌ها می‌توانستیم از حضورشان بهره  ببریم  و نبردیم. بهره نبردیم تا فوتبال برسد به دست کسانی که کمترین دستاوردها را موفقیت جا می‌زنند و تنها  به حسرت‌ها می‌افزایند.