از پارکی در لندن تا توپ طلا؛ داستان جذاب هری کین
برای پسری که فوتبال را در پارکی محلی آغاز کرده بود، کنار گذاشته شدن از آرسنال را تجربه کرده بود و با تلاش مداوم راه خود را به فوتبال حرفه‌ای باز کرده بود، رسیدن به توپ طلا نقطه اوج مسیری طولانی بود.
هری کین، کاپیتان تیم ملی انگلیس و مهاجم بایرن‌مونیخ پس از سال‌ها درخشش در فوتبال اروپا، سرانجام به توپ طلا رسید.
به گزارش روزنامه اعتماد و به نقل از اتلتیک، او که بهترین گلزن تاریخ تیم ملی انگلیس و تاتنهام هاتسپر است، در کنار رکوردهای فردی متعدد، کفش طلای جام جهانی را نیز در کارنامه دارد. کین همچنین دومین گلزن برتر تاریخ لیگ برتر انگلیس و سریع‌ترین بازیکنی است که به رکورد ۱۰۰ گل در بوندس‌لیگا رسیده است.
۱۵ سال پس از آغاز دوران حرفه‌ای، کین در مراسم توپ طلا به عنوان یکی از بخت‌های اصلی کسب این جایزه حضور یافت. هیچ بازیکن اهل لندن پیش از او موفق به کسب این افتخار نشده بود، هرچند چهار چهره سرشناس فوتبال این شهر -جیمی گریوز، بابی مور، دیوید بکام و فرانک لمپارد- پیش‌تر روی سکوی توپ طلا قرار گرفته بودند.
نخستین قدم‌ها در پارک ریج‌وی
پارک ریج‌وی نخستین زمین فوتبال هری کین بود. او در خانه‌ای بزرگ شد که به فضای سبز این پارک راه داشت و از کودکی ساعت‌ها در آنجا فوتبال بازی می‌کرد. پدرش دروازه‌بان می‌شد و او با برادر بزرگ‌ترش مسابقات یک‌به‌یک برگزار می‌کرد. کین همچنین گاهی مقابل دوستان برادرش بازی می‌کرد؛ بازیکنانی که چهار سال از او بزرگ‌تر بودند و رقابت با آنها به پیشرفتش کمک می‌کرد.
با این حال، مسیر فوتبالی کین از همان ابتدا هموار نبود. او در 8 سالگی عضو آکادمی آرسنال شد، اما این باشگاه او را کنار گذاشت. کین بعدها به یاد آورد که پدرش هنگام بازگشت از پارک، این خبر را به او داد؛ بدون آنکه از او یا باشگاه انتقاد کند. پدرش فقط گفت که باید سخت‌تر تلاش کنند و باشگاه دیگری پیدا کنند.
کین به باشگاه محلی ریج‌وی روورز بازگشت و در ادامه برای حضور در تیم‌های دیگر تلاش کرد. تاتنهام نیز ابتدا پس از شش هفته حضور آزمایشی او را نپذیرفت، اما عملکرد خوبش در بازی مقابل این تیم، زمانی که برای واتفورد بازی می‌کرد، نظر مسوولان تاتنهام را تغییر داد.
کین بعدها اعتراف کرد که کنار گذاشته شدن از آرسنال در او انگیزه‌ای برای اثبات توانایی‌هایش ایجاد کرده بود. هر بار که مقابل این تیم قرار می‌گرفت، می‌خواست نشان دهد تصمیم آنها اشتباه بوده است.
مدرسه، دیوید بکام و سختکوشی
کین در مدرسه بنیاد چینگفورد تحصیل کرد؛ همان مدرسه‌ای که حدود ۱۵ سال پیش از او، دیوید بکام از آن فارغ‌التحصیل شده بود. این مدرسه بعدها دو کاپیتان تیم ملی انگلیس را به فوتبال این کشور معرفی کرد.
بکام از چهره‌های تاثیرگذار دوران کودکی کین بود. او در ۱۱ سالگی در مراسم افتتاح آکادمی دیوید بکام در گرینویچ شرکت کرد. در عکسی از آن مراسم، کین در کنار بکام دیده می‌شود و کیتی، همکلاسی و عشق دوران کودکی‌اش که بعدها همسر او شد نیز در تصویر حضور دارد.
دنیس مک‌الیگوت، معلم زبان انگلیسی کین، پنج سال او را آموزش داد و علاوه بر استعدادش، سختکوشی و شخصیت رقابت‌طلبانه او را به یاد می‌آورد.
به گفته این معلم، کین از همان کودکی بازیکنی سرسخت بود و در زمین مسابقه روحیه رقابت‌طلبانه‌ای داشت. مهم‌ترین ویژگی فنی او نیز از همان زمان مشخص بود؛ تمام‌کنندگی دقیق و توانایی شوت‌زنی با هر دو پا، در موقعیت‌های مختلف و حتی در شرایط نامتعادل.
خانواده و جامعه فوتبال‌دوست چینگفورد
کین در محله‌ای رشد کرد که فوتبال بخش مهمی از زندگی روزمره مردم آن است. چینگفورد و منطقه همسایه آن، والتامستو، از مراکز مهم پرورش استعدادهای فوتبال در شرق لندن به شمار می‌روند.
بیمارستان ویپس کراس، محل تولد کین و بکام، نمادی از اهمیت این منطقه در فوتبال انگلیس است. این دو بازیکن در مجموع ۱۵۶ بار کاپیتان تیم ملی انگلیس بوده‌اند. علاوه بر آنها، چهره‌هایی مانند جان‌تری، پل اینس، سول کمپبل، تونی آدامز و بابی مور نیز از شرق لندن برخاسته‌اند.
دنیس مک‌الیگوت معتقد است ساختار اجتماعی منطقه در این موضوع نقش دارد. خانواده‌های طبقه کارگر با انگیزه پیشرفت به این نواحی آمده‌اند و والدین بسیاری از کودکان، ورزش را جدی می‌گیرند. رقابت و تعصب میان هواداران تاتنهام، آرسنال و وستهام نیز فوتبال را به بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ محلی تبدیل کرده است.
کین همچنان ارتباط نزدیکی با باشگاه دوران کودکی خود، ریج‌وی روورز دارد. این باشگاه که بعدها به مجموعه ورزشی پیتر می منتقل شد، در کنار پرورش بازیکنانی مانند کین و بکام، استعدادهای دیگری را نیز به فوتبال حرفه‌ای معرفی کرده است.
در مجموعه ورزشی پیتر می، مجسمه‌ای از کین نصب شده که او را روی نیمکت، در حالی که توپی در دست دارد، نشان می‌دهد. نقاشی دیواری پشت مجسمه نیز به یاد نخستین بازی ملی، کاپیتانی و عملکرد او در جام جهانی ۲۰۱۸ طراحی شده است.
نخستین تجربه حرفه‌ای در لیتون اورینت
فاصله میان محل تولد کین و ورزشگاه بریزبن رود، خانه باشگاه لیتون اورینت، کمتر از دو مایل است. او در ژانویه ۲۰۱۱ و در ۱۷ سالگی به صورت قرضی به این باشگاه پیوست تا فرصت بیشتری برای بازی به دست بیاورد.
لیتون اورینت در آن زمان با محدودیت‌های مالی روبه‌رو بود، اما جذب مهاجمی جوان و مستعد از تاتنهام تصمیمی منطقی محسوب می‌شد. کین خیلی زود اعتماد کادرفنی را جلب کرد و در نخستین حضورش در ترکیب اصلی تیم در لیگ، مقابل شفیلد ونزدی گل زد.
این گل نشانه‌ای از توانایی او در پیش‌بینی موقعیت‌ها و حضور به‌موقع در محوطه جریمه بود؛ ویژگی‌ای که بعدها به یکی از مشخصه‌های اصلی بازی‌اش تبدیل شد.
راسل اسلید، سرمربی وقت لیتون اورینت، سال‌ها بعد گفت از همان زمان می‌دانست کین می‌تواند به بازیکنی حرفه‌ای تبدیل شود؛ هرچند پیش‌بینی اینکه روزی در بالاترین سطح لیگ برتر و فوتبال ملی بازی خواهد کرد، آسان نبود.
کین بعدها نیز ارتباطش را با لیتون اورینت حفظ کرد. او بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ هزینه تامین لباس سوم این تیم را برعهده گرفت و امکان حمایت از یک سرویس پیامکی مرتبط با سلامت روان را روی پیراهن‌های باشگاه فراهم کرد.
تاتنهام باشگاهی که جای خالی کین را پر نکرد
کین در تاتنهام به یکی از مهم‌ترین بازیکنان تاریخ باشگاه تبدیل شد. او از فصل 15-۲۰۱۴ به ترکیب اصلی راه یافت و در مجموع ۲۸۰ گل برای این تیم به ثمر رساند.
در فصل 16-۲۰۱۵، کین تاتنهام را تا آستانه قهرمانی لیگ برتر پیش برد؛ عنوانی که باشگاه از سال ۱۹۶۱ به دنبال آن بود. سه فصل بعد نیز این تیم با کمک او به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید، اما درنهایت نتوانست جامی به دست بیاورد.
کین، نماد یکی از مهم‌ترین دوره‌های تاریخ تاتنهام بود؛ دوره‌ای که با انتقال باشگاه از ورزشگاه قدیمی وایت هارت لین به ورزشگاه جدید و مدرن تاتنهام هاتسپر همراه شد.
باوجود درخشش او در بایرن‌مونیخ، هواداران تاتنهام همچنان کین را یکی از خودشان می‌دانند. در کافه‌ای نزدیک ورزشگاه، یادگاری‌های فراوانی از باشگاه دیده می‌شود و صاحب کافه امیدوار است کین توپ طلا را به دست بیاورد؛ هر چند از اینکه او نتوانست این جایزه را در دوران حضورش در تاتنهام کسب کند، ابراز تأسف می‌کند.
جدایی کین تاثیر زیادی بر تاتنهام گذاشت. این باشگاه پس از جدایی او در نخستین فصل با هدایت آنگه پوستکوغلو پنجم شد، اما در دو فصل بعدی به رتبه هفدهم سقوط کرد. تلاش‌ها برای یافتن جایگزینی در حد کین نیز تاکنون نتیجه‌بخش نبوده است.
از لندن تا قله فوتبال جهان
در روز مراسم توپ طلا، مسیر کین از محله‌های شرق لندن به مرکز شهر رسید؛ سفری نمادین از زمین‌های کوچک دوران کودکی تا یکی از مهم‌ترین صحنه‌های فوتبال جهان.
لندن پالادیوم، سالن مشهوری که میزبان نمایش‌های موزیکال، گروه بیتلز و مراسم سلطنتی بوده است، برای نخستین میزبانی مراسم توپ طلا در لندن انتخاب شد. حضور کین به عنوان یکی از بخت‌های اصلی دریافت جایزه، این شب را برای مردم شهر ویژه‌تر کرد.
سال‌ها شوخی هواداران این بود که کین هرگز نمی‌تواند جام‌های مهم را به دست بیاورد، اما پس از سه سال حضور موفق در بایرن‌مونیخ، او توانست این تصور را تغییر بدهد و افتخاری فردی را نیز به کارنامه‌اش اضافه کند.
هنگامی که رونالدو نام کین را اعلام کرد، مهاجم انگلیسی برای لحظه‌ای دست‌هایش را روی صورت گذاشت و بی‌حرکت ماند. سپس از جایش بلند شد و هم‌تیمی‌هایش در بایرن‌مونیخ، از‌جمله دایو اوپامکانو، لنارت کارل، لوئیس دیاز و مایکل اولیسه را در آغوش گرفت.
در سالن، حاضران نام او را فریاد می‌زدند: «هری، هری، هری!»
برای پسری که فوتبال را در پارکی محلی آغاز کرده بود، کنار گذاشته شدن از آرسنال را تجربه کرده بود و با تلاش مداوم راه خود را به فوتبال حرفه‌ای باز کرده بود، این لحظه نقطه اوج مسیری طولانی بود.
در بیرون سالن، اتوبوس شماره ۵۵ از خیابان آکسفورد عبور می‌کرد و مقصد نهایی‌اش را روی تابلو نشان می‌داد؛ والتامستو سنترال، در مسیر بازگشت به خانه.
این تصویر، پایان مناسبی برای داستان کین بود؛ بازیکنی که از محله‌ای در شرق لندن برخاست، به یکی از بزرگ‌ترین گلزنان نسل خود تبدیل شد و سرانجام به افتخاری رسید که هیچ بازیکن دیگری از زادگاهش پیش از او کسب نکرده بود.
دیدگاه تان را بنویسید