برسی وضعیت تیم ملی والیبال با بهروز عطایی: رسیدن به فینال آسیا کمترین دستاورد است/ ۵۵ سال است یک ورزشگاه آزادی را داریم

روزبه‌ دلاور| تیم ملی والیبال ایران با تداوم درخشش در رقابت‌‌های قهرمانی آسیا ۲۰۲۶ مقتدرانه به مرحله بعد صعود کرد.

به گزارش روزنامه اعتماد، شاگردان پیاتزا در سومین گام خود در این تورنمنت موفق شدند چین را در یک دیدار حساس و‌ مهیج با نتیجه ۳ بر ۱ شکست بدهند تا با کسب سه پیروزی متوالی و بدون شکست به عنوان صدرنشین از گروه خود صعود کنند. بلندقامتان ایرانی پیش از این با بردهای قاطع ۳ بر صفر مقابل هند و نیوزیلند خط‌ و نشان محکمی برای رقبا کشیده بودند. به همین بهانه و برای بررسی وضعیت فنی ملی‌‌پوشان در این مسابقات گفت‌وگویی ترتیب دادیم با بهروز عطایی سرمربی سابق تیم ملی والیبال تا تحلیل او را درباره عملکرد شاگردان ایران بشنویم و برای شما به رشته تحریر درآوردیم.

 

    سه بازی و سه برد برای تیم ملی، انتظار کسب این نتایج را داشتید؟

صد در صد. مسابقات قهرمانی آسیا است و انتخابی المپیک و ما در پنج، شش دوره اخیر همیشه یکی از تیم‌های فینالیست بودیم. الان هم توقع‌مان این است که تیم‌مان به فینال برسد و حداقل کاری است که می‌تواند در این مسابقات انجام بدهد. البته بازی مقابل ژاپن خیلی سخت است اما برد مقابل این تیم هم نشدنی نیست. توقع مردم ما این است که حداقل در آسیا به فینال برسیم و رقیبی جز ژاپن برای خودمان متصور نشویم ان‌شاءالله همین هم می‌شود و نتایج خوب تیم ملی سبب شادی مردم‌ می‌شود.

    قبول دارید مقابل چین هم نزدیک بود کارمان گره بخورد؟

قطعا چین هم در حال رشد است و جزو تیم‌های خوب و پرافتخار قاره آسیا محسوب می‌شود اما اینکه ما نگاه‌مان به تیم‌های آسیایی بخواهد هربار تغییر کند نشان از ناآگاهی ما خواهد بود‌. ما والیبال آسیا را می‌شناسیم، چین هم جایگاهش مشخص است همین طور جایگاه خودمان و ژاپن. اینکه امروز بگوییم چین خوب است و فردا بگوییم بد است و تیم ملی ما یا مربی ما بد است این تفکر خوبی نیست. چین درست که از قدرت‌های آسیاست اما در تمام این سال‌های اخیر به ما باخته است‌. والیبال ما از آنها جلوتر است و برای همین پیروزی ما مقابل آنها قابل پیش‌بینی بود و خدا را شکر که برنده شدیم‌. حالا مسیر مهمی در پیش داریم و در نهایت امیدوارم نتایج مورد نظر را کسب کنیم.

    در راه رسیدن به فینال تیم کره‌جنوبی می‌تواند برای ایران حریف دندان‌گیری شود؟

نه، بعید می‌دانم! هیچ تیمی برایمان دردسر درست نمی‌کند. اصلا در حد و اندازه‌های ما نیست که به آنها فکر کنیم. ژاپن و ایران به راحتی به فینال می‌رسند و این راه هیچ تیمی نمی‌تواند تهدیدشان کند. ژاپن و ایران به نظر من در فینال به مصاف هم می‌روند. کلا قرعه پیش رو هیچ اهمیتی ندارد و نه چین و نه استرالیا و نه کره‌جنوبی نمی‌توانند در قواره تیم ما باشند تنها تیمی که باید به آن فکر کرد بازی با ژاپن است.

    از تیم ژاپن چقدر شناخت دارید؟

خب ژاپن سال‌هاست با این ترکیب بازی می‌کند و نتیجه سرمایه‌گذاری‌های خود را گرفته و یک ترکیب خیلی خوب و هماهنگ ایجاد کرده و منظم و با کیفیت هم بازی می‌کند اما شکست‌ناپذیر نیست. تیمی که در مسابقات لیگ ملت‌ها بدون شکست بود در نیمه نهایی هم به اسلوونی باخت و هم به امریکا باخت و چهارم شد. یعنی تیم اول مرحله گروهی در نهایت چهارم شد. این تیم را هم می‌توانیم شکست بدهیم اما ویژگی‌های خاص خودش را می‌طلبد‌. ما اگر سبک بازی‌مان مثل لیگ ملت‌ها باشد کار بسیار بسیار سختی داریم اما اگر روند بازی خود را تغییر بدهیم و چیدمان متفاوتی داشته باشیم، می‌توانیم مقابل ژاپنی‌ها شانس برد داشته باشیم.

    مدت زیادی از قهرمانی نوجوانان ایران در رقابت‌های جهانی نمی‌گذرد. به نظر شما این بازیکنان می‌توانند به سرمایه برای آینده والیبال ما تبدیل شوند؟

ببینید نتایج نوجوانان و جوانان در دنیای والیبال پر اهمیت نیست هرچند کار این بچه‌ها پراهمیت است. اینکه تیم ما قهرمان جهان شد خیلی اتفاق خوب و خوشایندی است اما به نظرتان چند تای این بچه‌ها به تیم ملی بزرگسالان می‌رسند؟ مساله مهم همین است. جامعه ورزش و فدراسیون‌های ما نتیجه‌گرا هستند اما همین تیم ما با همین شرایط اگر حذف می‌شد امروز چیز دیگری می‌گفتیم. امریکا سه تا طلای المپیک را دارد اما در تمام دورانش فکر کنم یک دوره در نوجوانان یا جوانان به جمع چهار تیم برتر راه پیدا کرد و مقامی در این سطح ندارد اما بعد قهرمان جهان و المپیک‌ می‌شود. دلیلش هم ساختار و زیربنای کار آنهاست. در مدارس و دانشگاه‌ها کار می‌کنند اما تمام والیبال ما معطوف به زمین آزادی است که اگر تمرین بزرگسالان و نوجوانان در یک روز باشد معلوم نیست نوجوانان باید در کجا تمرین کنند! امیدها و جوانان همین طور. نتیجه آخر کار است و وقتی ساختار مدرنی نیست و روش آموزش مناسبی نداریم بعد هرجا خراب می‌شود به گردن مربی و بازیکن می‌اندازیم. در صورتی که بخش عمده‌اش به ساختار با ما برمی‌گردد. هنوز در سالنی تمرین می‌کنیم که برای ۵۵ سال پیش است و معلوم است که رشد حاصل نمی‌شود. از سال ۲۰۱۱ ما ۹ تا مربی عوض کردیم بروید ببینید چند تا تیم در دنیا مثل کشور ما مربی خود را این همه تغیبر داده‌اند؟ اینها ایرادات ساختاری است و به این رییس فدراسیون و رییس قبلی و بعد ربطی ندارد. ساختار ورزش ما است حالا بروید ببینید ژاپن این مدت فقط ۳ تا مربی عوض کرده با لیگ پویا و مزیت‌های دیگر. به جز دو، مربی خارجی بقیه زیر یک سال و یک سال و نیم مربیگری کردند یا حتی کمتر از ۶ ماه مربی تغییر می‌دهند.

    چقدر شانس صعود به المپیک داریم؟

شانس زیاد نداریم اما کم‌شانس هم نیستیم. روی کاغذ ژاپن حتما شانس بیشتری دارد اما همان طور که گفتم شکست‌ناپذیر نیستند و بچه‌های ما می‌توانند آنها را ببرند به شرط اینکه فراتر از انتظار ویژگی خودشان بازی کند. اگر مثل لیگ ملت‌ها باشند نه فراتر باشند بله شانس برد داریم.