اصغر شرفی: یک سرمربی بزرگ خارجی می خواهیم/ جام ملت ها؟ ما معمولا می خوابیم تا دو روز مانده به مسابقات!
مربی پیشین تیم ملی فوتبال ایران در مورد ادامه همکاری فدراسیون با امیر قلعه نویی با روزنامه اعتماد گفت و گو کرد.
روزبه دلاور| در حالی که عقربههای ساعت به سرعت به سمت آغاز جام ملتهای آسیا حرکت میکنند، فضای فوتبال ایران درگیر بحثی داغ و سرنوشتساز شده است که آیا امیر قلعهنویی همچنان مرد اول نیمکت تیم ملی باقی میماند یا چرخشهای احتمالی در راه است؟
به گزارش روزنامه اعتماد، مطرح شدن نامهای گوناگون در رسانهها بیش از پیش بر دامنه ابهامات افزوده و نگرانیها را از بابت تاثیر مخرب این بلاتکلیفی بر پیکره تیم ملی دوچندان کرده است. در همین راستا و برای واکاوی این شرایط حساس سراغ اصغر شرفی از پیشکسوتان باسابقه و خوشنام فوتبال کشورمان رفتیم تا از نگاه او حقیقت نیمکت تیم ملی را بررسی کنیم.
با توجه به عملکرد تیم ملی در جام جهانی به نظر شما ادامه همکاری با قلعهنویی تصمیم منطقی است یا زمان تغییرات فرا رسیده؟
در مجموع و خلاصهاش را بگویم تیم ملی در جام جهانی ترسو بازی کرد. تقریبا هیچ بازیکنی در حد خودش هم بازی نکرد. جام جهانی یک ویترین بینالمللی است و باید تیمها هر چه که دارند رو کنند. حالا این ربطش به کادرفنی است و سرپرستی که به بازیکنان منتقل میشود. نمیدانم که کوچینگ قلعهنویی چطور است، اما لب خط ندیدم که او حرف بزند! مربی باید سر بازیکنانش داد بزند نه اینکه از بازیکنش بترسد. فوتبال ما در حد خودش بازی نکرد.
به نظر شما زمان تغییر کادرفنی است؟
من به آن مسائل کاری ندارم. اینجا چیزی حساب و کتاب ندارد، این است که آدمها سر جای خودشان باشند. هر کسی باید سر جای خودش باشد. باید مربی که کنار خط تیم ملی است مثل گلوله آتش باشد که نبود.
پاشنه آشیل تیم ملی را گفتید، نقطه قوت تیم ملی چه بود؟
هر کسی که مربی تیم ملی بود، میتوانست این بازیها را ارائه بدهد و بازیکنان خودشان بهتر بازی میکردند تا اینکه کسی، چیزی به آنها بگوید. اصلا چیزی به بازیکنان یاد داده نشده بود. در این حد که همه مربیان میتوانند تیمی را ارنج کنند. بعد کادرفنی تیم ملی چند تا مربی بودند؟ یکی از آنها میآمد لب خط! همیشه که نباید قلعهنویی میآمد. مجبورم مثال زمان خودم را بزنم؛ ما یعنی من و حشمت مهاجرانی دو نفر بودیم، اما من 10 دقیقه که این بازیکنان را گرم میکردم، آتش میگرفتند. خب این همه مربی بودند چه کاری کردند؟ فقط قلعهنویی باید میآمد؟ هُل میداد کمکهایش را تا سر بازیکنان داد بزنند. در مجموع تیم ما از لحاظ فنی در حد خودش ظاهر نشد.
بعضیها میگویند کشور در جنگ بود شاید علت ضعیف بازی کردن تیم ملی هم همین بود؟
خب نمیرفتند چی میشد؟ با این شرایط قبول کردند و این حرفها عذر بدتر از گناه است و دنبال توجیه هستند وگرنه همه میدانستند شرایط این است.
تیم ملی فعلی نسبت به زمان کیروش هجومیتر بازی میکند. این سبک بازی مقابل تیمهایی مثل کره و ژاپن در جام ملتها نتیجه میدهد؟
این سوال شما جواب هم درونش بود! ما نه حمله میکردیم و نه دفاع میکردیم، بلکه مات بودیم همانطور که کادرفنی ما کنار خط مات بود! عربها تکیهکلامی دارند که میگویند تمرین باید عین مسابقه باشد یعنی شما هر چی کمبود در بازی رسمی میبینید همان را در تمرین بیاورید تا ضعف بازیکن از بین برود، اما آیا اینها این فکر را میکردند؟
اسامی برخی مربیان ایرانی در رسانهها به عنوان جانشین قلعهنویی عنوان شده است، فکر میکنید این مربیان میتوانند سطح تیم ملی را ارتقا بدهند یا باید دنبال گزینههای باکیفیت خارجی باشیم؟
من اعتقاد به مربیان ایرانی دارم و همه را که نباید با یک چوب زد. من و مهاجرانی هم ایرانی بودیم منتها آدمها سر جای خودشان بودند. هر کسی در حد خودش بود ما نمیتوانیم مربی که در حد کلاس B هست را به کلاس Aبیاوریم. حالا هم اسمهایی که برده میشود، نمیدانم در مربیگری کجاها بودند، چون دخالتی نمیکنم و امثال من را هم اصلا بازی نمیدهند. امثال من نمیتوانیم مدیر فنی بشویم؟ اصلا کی مدیر فنی تیم بود؟ مثلا آقای نبی چه کمکی به تیم ملی می کند؟
اگر قرار بر تغییر باشد مهمترین فاکتور برای انتخاب سرمربی جدید چه میتواند باشد؟
من در فوتبال روز نیستم و یک تماشاگر معمولی هستم، چون نقشی ندارم تا فنی بازیها را نگاه کنم، اما میدانم که فوتبالمان بیشتر احساسی است تا منطقی. باید یکی باشد که برود در روح بازیکنان و این کار را حشمت مهاجرانی میکرد. ما ایرانیها دنبال فوتبال احساسی هستیم و در زندگی زود اشکمان در میآید و زود هم میخندیم. پس خیلی خوب است که یک مربی خیلی خوب خارجی بیاوریم، اما حتما باید در کنارش یک مربی ایرانی تاپ باشد که بازیکنان از او حساب ببرند، نباید که مربی از بازیکن حساب ببرد!
زمان زیادی تا شروع جام ملتها باقی نمانده، این بلاتکلیفی نیمکت تیم ملی میتواند تا حدی به ما آسیب برساند که باز هم شانس قهرمانی را از دست بدهیم؟
فوتبال که خم رنگرزی نیست که پارچه سفید را قرمز کنید، فوتبال زمانبر است باید برای آن زمان بگذارید. یک الگو درست کنید که به فوتبالمان میخورد ببینیم چکار میکنند . خب چه اشکالی دارد؟
تا شروع جام ملتها زمان زیادی نمانده، ممکن است تغییرات به ضرر تیم ملی شود؟
خب میگیریم میخوابیم و نزدیک مسابقات بیدار میشویم و فکر میکنیم بقیه هم خوابیدند! بقیه نخوابیدند و کار میکنند. اصلا از عدالت به دور است که من شب و روز کار کنم و شما بخوابی و دو روز به مسابقات مانده، کار کنی و بعد من را ببری در فوتبال شانس هم هست، اما تمام فوتبال شانس نیست.
نسل شما آخرین دورهای بود که قهرمانی جام ملتهای آسیا را برای ایران به ارمغان آورد. حس خوشحالی یا غرور دارید؟
چرا خوشحال باشیم مگر وطنفروشیم؟ یک چیزی احساسی است، اما این نیست که ما نباشیم اصلا فوتبال نباشد! اگر مردم و اهل فن الان ناراحتند، چون در حد خودمان نیستیم. ما از فوتبال روز خیلی عقبیم. بعدش هم وقتی هر روز ارزش پولمان نصف میشود و آنهایی که پول از کشور میبرند را با او کاری ندارند دیگر چه حسی برای مردم میماند که فوتبال را دنبال کنند؟
دیدگاه تان را بنویسید