برسد به دست آقای وزیر؛ همه از انفعال تاج به ستوه آمده اند
آقای وزیر این متن را بخوانید و لحظهای به مقایسه زندگی یک کارگر و یک فوتبالیست بنشینید و به خود بگویید کار به کجا کشیده که یک فوتبالیست بنجل در لیگ برتر فوتبال ایران قراردادش به مرز ۱۰۰ میلیارد تومان رسیده درحالی که حقوق ماهانه یک کارگر در سال ۱۴۰۵ معادل ۱۶ میلیون تومان است! ما هر بار مغزمان سوت میکشد و برای پدری که از پس هزینههای زندگی خود بر نمیآید، بغض میکنیم...
ایسنا نوشت: این روزها بیش از هر زمان دیگری شرایط اقتصادی کشور سخت شده و مردم عادی، کارگران و کارمندان دشوارتر از گذشته کسب درآمد و زندگی روزمره را سپری میکنند؛ تحریمها طی سالیان گذشته فشار اقتصادی کشور را بیش از پیش کرده و با تحمیل سه جنگ طی حدود یکسال گذشته، شرایط برای طبقه متوسط و ضعیف جامعه از نظر معیشتی بغرنجتر شده است و حتی طی چند ماه اخیر کار به کاهش ساعات اضافه کاری کارمندان و کارگران و بعضا تعدیل نیرو رسیده است و مردم به سختی روز و شب خود را پشت سر می گذرانند.
خط فقر در جامعه و بریز و بپاش سرسامآور در فوتبال
سه جنگ اخیر تحمیل شده بر کشور با آسیب به زیرساختها نیز همراه شده تا روز به روز دایره فشار معیشتی بر مردم وسیعتر شود و نتوانیم یک زندگی معمولی را برای طیف وسیعی از ایرانیان، شاهد باشیم.
خط فقر هر روز بالاتر می رود اما در این بین گویی فوتبال شکست خورده ایران از نظر اقتصادی از همه چیز مستثنی است! روز به روز بر قراردادهای میلیاردی و نجومی فوتبالیستها، مربیان، دلالان و عوامل چسبیده به این رشته ورزشی بیشتر می شود و گویی کسی در ورزش ایران از جمله وزارت ورزش و جوانان و دستگاه های نظارتی و مراجع ذی صلاح وجود ندارد که همت کنند و حداقل اجازه ندهند این شکاف طبقاتی روز به روز بیشتر شود و سر به فلک بکشد!
فوتبالیستهای یک میلیون دلاری که ۱۰۰ هزار دلار هم نمیارزند
فوتبالیستهایی که همین کشورهای حاشیه خلیج فارس حاضر نیستند به برخی از آنها سالانه ۱۰۰ هزار دلار حقوق بدهند و جذبشان کنند اما در فوتبال ایران با اعدادی سرسامآور و غیرقابل باور، خرید و فروش میشوند و قیمت آنها به حدود یک میلیون دلار میرسد! چه اتفاقی برای فوتبال این ممکلت رخ داده که یک فوتبالیست ۲۰ ساله بدون هیچ دستاوردی با یک تیم لیگ برتری قرارداد ۸۰ میلیارد تومانی امضا میکند و صحبت از امضای قراردادهای ۱۰۰ میلیاردتومانی این روزها مثل نقل و نبات بر سر زبانهاست؟
به تازگی اعلام شد باشگاه پرسپولیس برای جذب پوریا لطیفیفر، ۱۲۰ میلیارد تومان به همراه امین کاظمیان به گلگهر داده است! حتی اگر قیمت امین کاظمیان را به عنوان بازیکن پرسپولیس نصف قیمت لطیفیفر فرض کنیم قیمت این بازیکن ۲۲ ساله گلگهر نزدیک به ۱۸۰ میلیارد تومان یا حدود ۱ میلیون دلار میشود!
در برخی تیم های دیگر نیز شرایط همین گونه است اما فوتبال ایران چه آورده مالی داشته و دارد که خروجی مالی آن تا این حد عجیب و غریب است؟ از بخش خصوصی و حق پخش تلویزیونی و بلیت فروشی چقدر به فوتبال ایران سرریز میشود که چنین قراردادهای نجومی به امضا میرسد؟ سال گذشته که فوتبال ایران رسما تعطیل بود و بسیاری از مسابقات بدون حضور تماشاچی برگزار شد و بعید است مبلغی بابت بلیت فروشی نصیب باشگاهها شده باشد! از حق پخش تلویزیونی مسابقات فوتبال هم سالیان متمادی است که خبر چندانی نیست و سازمان صداوسیما به هیچ وجه زیر بار پرداخت مبلغی که باید، نمی رود تا فوتبال بتواند از طریق آن امرار معاش کند و این چرخه اقتصادی شکست خورده و معیوب سر به اصلاح بگذارد.
ورزش کشور از انفعال فدراسیون فوتبال به ستوه آمده و مطمئنا مهدی تاج و تشکیلاتش همانطور که طی این سالها در مقابله با جلوگیری از پرداخت مبالغ هنگفت به فوتبالیستها و دلالان ناموفق بودهاند امسال نیز کاری از پیش نخواهند برد و آخرین فردی که به نظر میرسد میتواند در خصوص قراردادهای نجومی فوتبال ایران ورود کند، شخص وزیر ورزش و جوانان است.
فوتبال ایران سالهاست درگیر اعداد ارقامی است که مشخص نیست به چه علت رد و بدل میشود؛ باشگاههایی که در نهایت منبع مالی آنها جیب مردم و بیتالمال است چرا باید دست به چنین هزینههایی بزنند؟
هر سال رسانهها مینویسند و هربار مردم در مورد آن حرف میزنند و تنها اثر آن این است که سال بعد قراردادها پرت و پلاتر میشود. دستاورد فوتبال ایران چیست که چنین مبالغی باید در آن رد و بدل شود؟ تیمهای باشگاهی فوتبال ایران در آسیا میدرخشند و مردم را خوشحال میکنند؟ در جام ملتهای آسیا تیمملی موفق ظاهر شده یا در جام جهانی افتخارآفرینی و دل مردم را شاد کرده است؟ میزان سرگرمی مردم ایران از برگزاری فوتبال آنهم در ورزشگاههای خالی چقدر است که باید چنین مبالغ مالی سرسامآوری دست به دست شود؟
میلیاردها تومان برای فوتبالیستها اما برای چمن و سرویس بهداشتی پولی نیست!
هر بار که نوبت به زمین چمن و زیرساخت مناسب برای ورزشگاههای فوتبال میشود صحبت از بیپولی است؛ اگر فوتبال برای زمین چمن و صندلی و سرویس بهداشتی مناسب پول ندارد پس چگونه چنین اعداد و ارقامی به جیب بازیکنان و دلالان سرازیر میشود؟
بیشک در این بین نباید از نقش مخفی مدیران باشگاهها و برخی عوامل آنها غافل بود، چرا که با وجود آنها این چرخه معیوب کامل میشود و شرایطی را رقم میزنند که چنین مبالغ هنگفتی، پرداخت شود.
پوشیدن پیراهن تیمهایی نظیر پرسپولیس و استقلال روزی برای بازیکنان جوان یک آرزو دست نیافتنی بود اما امروز میشنویم تیمی مانند پرسپولیس برای یک بازیکن جوان و بدون کارنامه مبلغی سر به فلک کشیده، پرداخت میکند!
موضوع فقط این بازیکن نیست، گویی بازار فوتبال ایران وارد یک فضای نجومی شده که هیچ کس جلودار آن نخواهد بود و انتهایی برای آن وجود ندارد، به مهدی تاج و فدراسیونش هم که امیدی نیست، بنابراین آخرین کسی که میتواند مقابل این بساط نان و آبدار بایستد وزیر ورزش و جوانان است، وزیر ورزشی که جوانانش این روزها برای وام ازدواج صف کشیدهاند.
دیدگاه تان را بنویسید