پرونده باور نکردنی معرفی سهمیه آسیایی/ چرا هیچ کس مواخذه نمی شود؟

فوتبال ایران دوباره در گرداب سوءمدیریت و ابهام‌‌های رفتاری گرفتار شده است. ماجرای انتخاب سومین نماینده ایران در سطح دوم لیگ قهرمانان آسیا فراتر از یک اشتباه اداری ساده به کلافی سردرگم تبدیل شده که بوی مشکوک گاف‌ها و ... از آن به مشام می‌رسد.  در شرایطی که چادرملو اردکان با تکیه بر توان فنی خود در زمین مسابقه دو رقیب سرسخت را شکست داد حالا مشخص شده که سرنوشت این سهمیه نه در زمین فوتبال بلکه در مکاتبات مشکوک اتاق‌‌های در بسته فدراسیون تعیین شده بود؛ بسیار قبل‌تر از برگزاری تورنمنت سه‌جانبه. 

ماجرا از این قرار است که فدراسیون فوتبال برای تعیین نماینده ایران در آسیا تورنمنتی را طراحی کرد که در آن چادرملو با پشت سر گذاشتن پرسپولیس و غلبه بر گل‌گهر در ضربات پنالتی حق قانونی خود را برای حضور در آسیا به دست آورد، اما در چرخشی عجیب و غیرحرفه‌‌ای مشخص شد که هدایت ممبینی، دبیرکل فدراسیون پیش از برگزاری این تورنمنت نام باشگاه گل‌گهر را به عنوان نماینده ایران به کنفدراسیون فوتبال آسیا ارسال کرده بود. اتفاقی که ممبینی می‌گوید مصوبه هیات‌رییسه را پشت سرش داشته و او تنها آن را ابلاغ کرده است.  نتیجه این دوگانگی اکنون به یک بن‌بست تمام‌ عیار رسیده است. شنیده‌ها حاکی از مخالفت AFC با تغییر نام نماینده ایران است. این یعنی تیمی که در زمین شکست خورده راهی آسیا می‌شود و تیمی که با خون‌ دل و دوندگی سهمیه را کسب کرده باید از دور تماشاچی  باشد.

نکته تاریک و مشکوک ماجرا اما در مکاتبات فدراسیون نهفته است. انصراف اولیه گل‌گهر و بازگشت مشروط آن در کنار ادعاهای مطرح شده مبنی بر رفتارهای سوال‌برانگیز فضا را به ‌شدت مشوش کرده است. وقتی یک فدراسیون تورنمنتی را با هزینه‌های سنگین و صرف وقت تیم‌‌ها برگزار می‌کند اما خروجی آن را در نامه ارسالی به AFC لحاظ نمی‌کند یعنی یا ندانم‌کاری مدیریتی حاکم است یا اشتباهی آگاهانه‌! 

باتوجه به جمیع جهات نمی‌توان به سادگی از کنار این حجم از  سو‌ مدیریت گذشت. در پی این افتضاح مدیریتی هواداران خشمگین چادرملو شعار «نتیجه در زمین تعیین می‌شود، نه پشت میز» را سر دادند. این فریاد حق‌طلبی حالا با ورود احتمالی دادستانی به این پرونده رنگ و بوی امنیتی و قضایی به خود گرفته است. منابع آگاه به «اعتماد» از احتمال ورود دستگاه‌های نظارتی به ابعاد خاص این پرونده و قول و قرارهای مرتبط با معرفی نمایندگان آسیایی خبر می‌دهند.

در این میان، اخباری مبنی بر تلاش فدراسیون برای قربانی کردن هدایت ممبینی و برکناری او از سمت دبیرکلی به گوش می‌رسد! گویی با تغییر یک مهره قرار است بر این رسوایی سرپوش گذاشته شود، اما حقیقت این است که با رفتن یک دبیرکل نه آبروی رفته فوتبال ایران بازمی‌گردد و نه حق چادرملو  ادا می‌شود.  این ماجرا ویترین تمام‌‌نمای مدیریت ناکارآمد در فوتبال ماست. در چنین شرایطی کمترین انتظار افکار عمومی و جامعه فوتبال استعفای دسته‌جمعی تمامی مدیرانی است که در این تصمیمات متناقض و مشکوک نقش داشته‌‌اند.  فوتبال ایران دیگر تاب این حجم از ناکارآمدی‌ها را  ندارد و اگر قرار است پاکسازی صورت بگیرد زمانش همین امروز است پیش از آنکه این آبروریزی بین‌المللی دامان اعتبار کشورمان را در کنفدراسیون فوتبال آسیا بیش از پیش لکه‌‌دار کند.