حسین عبده تبریزی: چرا ایران عقب افتاد؟ / باید با مردم آشتی کرد
حسین عبده تبریزی نوشت: چرا کشورهایی که روزی همراه ما قدم در مسیر رشد گذاشتند، پیش رفته‌اند و ما عقب افتادیم؟ چرا با این همه استعداد و تلاش، هنوز زندگی‌ای را که می‌توانستیم داشته باشیم، نداریم؟
حسین عبده تبریزی در یادداشتی با عنوان «درخواست زندگی، نیرویی برای رشد ایران» در روزنامه اعتماد نوشت: خواست مردم، به‌ویژه جوانان و زنان، برای زندگی عادی و شکوفایی توانایی‌هایشان، با احساسی عمیق از عقب‌ماندگی و حسرت فرصت‌های ازدست‌رفته همراه است: چرا اینجا ایستاده‌ایم؟ چرا کشورهایی که روزی همراه ما قدم در مسیر رشد گذاشتند، پیش رفته‌اند و ما عقب افتادیم؟ چرا با این همه استعداد و تلاش، هنوز زندگی‌ای را که می‌توانستیم داشته باشیم، نداریم؟ در دل این پرسش‌ها، هم رنج هست و هم اشتیاقی نیرومند برای تغییر؛ میل به بیرون‌آمدن از تعلیق، جبران آنچه از دست رفته و ساختن آینده‌ای که بتوان به آن دل بست. این نیرو در میان جوانان و زنان، اگر میدان بروز پیدا کند، انگیزه آموختن، نوآوری و کارآفرینی را تقویت می‌کند و به یکی از موتورهای ارتقای بهره‌وری و رشد اقتصادی تبدیل می‌شود. این خواست زمانی بهره‌وری را بالا می‌برد که به فرصت واقعی برای یادگیری، کار، نوآوری و کارآفرینی تبدیل شود. باید توجه داشت که رفع تبعیض و سپردن مسوولیت بر پایه شایستگی، امکان استفاده بهتر از استعدادهای کشور را فراهم می‌کند. پس از جنگ، باید بر هدف‌های مشترکی مانند امنیت، اشتغال، بازسازی زیرساخت‌ها و بهبود زندگی توافق کنیم. هدف‌های مشترک باید مسوول مشخص، منابع، زمان‌بندی و شاخص ارزیابی داشته باشند تا پیشرفت آنها برای مردم ملموس باشد. دانش و فناوری انباشته شده در حوزه دفاعی، حاصل تلاش دانشمندان و متخصصان و صرف بخشی از منابع کشور است؛ منابعی که می‌توانست در صنایع غیرنظامی، زیرساخت‌ها، بهداشت و آموزش سرمایه‌گذاری شود. اختصاص این منابع به بخش دفاعی، فرصت سرمایه‌گذاری در حوزه‌های دیگر را محدود کرده و بخشی از رشد بالقوه آنها را به تعویق انداخته است. در کنار این دستاوردهای علمی و فنی، موفقیت‌های دفاع و مقاومت نیز حاصل رشادت و فداکاری انسان‌هایی است که به این آب‌وخاک دل بسته‌اند. اکنون باید راهی گشود تا ثمره این تلاش‌ها، هزینه‌ها و فداکاری‌ها در زندگی روزمره مردم نیز نمایان شود. دانش و تجربه فنی موجود را باید برای کاربردهای غیرنظامی، از تجهیزات پزشکی تا کشاورزی و صنعت، ارزیابی کرد و با فراهم‌کردن امکان همکاری متخصصان و بنگاه‌های غیرنظامی، به تولید، اشتغال و رفاه پیوند زد. تلفیق این توانایی انباشته با خواست عمومی مردم برای پیشرفت و جبران عقب‌ماندگی‌ها نیرویی برای رشد است؛ تا آنچه برای حفاظت از کشور فراهم آمده، در ساختن آینده آن نیز سهمی داشته باشد. انتقال فناوری به بازار به همکاری متخصصان، دانشگاه‌ها و بنگاه‌های خصوصی و تولید محصول باکیفیت و اقتصادی نیاز دارد.
حمایت دولتی از این فعالیت‌ها باید محدود، شفاف و مشروط به نتیجه باشد تا به انحصار و وابستگی دایمی به بودجه تبدیل نشود. پیوند زدن خواست ایرانیان، به‌ویژه جوانان و زنان، برای پیشرفت و جبران عقب‌ماندگی‌ها با ظرفیت‌های علمی و فنی انباشته‌شده در بخش نظامی و انتقال آنها به صنایع غیرنظامی، به دو گشایش اساسی نیاز دارد: رابطه‌ای بهتر با جهان و رفتاری مهربانانه‌تر با مردم. در بیرون باید از تنش‌ها کاست، خطر جنگ را دور کرد و راه خروج از اقتصاد تحریمی و گسترش تجارت، سرمایه‌گذاری و همکاری علمی را گشود تا استعداد و تولید ایرانی فرصت بالیدن و حضور در جهان پیدا کند. در داخل نیز باید با مردم آشتی کرد؛ با جوانی که نگران از دست رفتن سال‌های زندگی‌اش است، با زنی که می‌خواهد توانایی‌اش دیده شود و با همه کسانی که از خود می‌پرسند چرا با این همه استعداد و کوشش، هنوز از زندگی شایسته فاصله داریم. مهربانی با مردم باید در احترام به حقوق و آزادی‌های‌شان، رفع تبعیض، شنیدن اعتراض‌شان و شریک کردن آنان در تصمیم‌گیری و اداره کشور جلوه کند. آنان باید احساس کنند که در همین آب‌وخاک برای آرزوهای‌شان جا هست و می‌توانند ثمره آموختن و کارکردن‌شان را ببینند. آنگاه می‌توان دانش فراهم آمده با منابع کشور، کوشش متخصصان و فداکاری مدافعان آن را در خدمت تولید، اشتغال و آسایش مردم نیز به کار گرفت و میان توان فنی کشور و اشتیاق جامعه برای ساختن آینده پیوندی زنده برقرار کرد. جوانان و زنان ما باید بتوانند به آینده ایران دل ببندند؛ آینده‌ای که در آن، ارتباط با جهان و اعتماد میان مردم و حاکمیت، فرصت پیشرفت را فراهم کند و حسرت سال‌های از دست رفته جای خود را به امید و کوشش برای سال‌های پیش رو بدهد.
دیدگاه تان را بنویسید