محمد صادق جوادی حصار: رویکرد دولت در مواجهه با نارسایی‌های فرهنگی بازگشت به عقلانیت و اصلاح امور از بستر خانواده است

محمدصادق جوادی‌حصار، فعال سیاسی اصلاح‌طلب، با روزنامه اعتماد درباره رویکرد دولت چهاردهم در مواجهه با چالش‌‌ها و نارسایی‌‌های فرهنگی و اجتماعی گفت‌‌وگو کرده است.

به گزارش اعتماد، بخش‌های مهم این گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید؛

جهت‌گیری دولت در موضوعات حساسی همچون حجاب و سایر مناسبات اجتماعی، فاصله گرفتن آشکار از سازوکارهای سلبی و پلیسی است؛ راهبردی که می‌کوشد فضا را برای شکل‌گیری اصلاحات از پایین به بالا و از بستر خانواده‌ها به عنوان پایه‌ای‌ترین رکن اجتماع مهیا سازد.

هنگامی که آحاد جامعه و خانواده‌ها دریابند سبک زندگی و انتخاب‌های فردی و اجتماعی آنان از سوی نظام حاکم به رسمیت شناخته می‌شود و ساختار سیاسی سر ستیز با زیست روزمره آنان ندارد، انگیزه و امکان اصلاح درونی و اخلاقی در جامعه به‌طور طبیعی شکوفا خواهد شد.

 پیشینه تاریخی ما نشان می‌دهد که ملت ایران همواره هویتی آزادی‌خواه، خردمند و متدین داشته است.  پذیرش اسلام نه با تحمیل و زور شمشیر، بلکه حاصل پژوهش، تعمیق و گزینش آگاهانه ایرانیان بود. اگر جز این می‌بود، ایرانیان پس از فروکش کردن غلبه نظامی، آیین تحمیلی را رها می‌کردند یا مواجهه‌ای کینه‌توزانه در پیش می‌گرفتند. 

 متاسفانه در دوره‌هایی شاهد بودیم که کج‌اندیشی، منفعت‌طلبی سیاسی و فرصت‌طلبی موجب شد تا دین به ابزاری برای سرکوب منتقدان و حذف عقلانیت تبدیل شود. نتیجه تحمیل این رویکردهای قشری، ایجاد شکاف اجتماعی و دلزدگی نسل‌های جوان از مظاهر دینداری بود؛ آسیبی که دلسوزان آیین رحمانی را به بازاندیشی بنیادین واداشت. بارقه‌های همین بازاندیشی و اصلاح مسیر، امروز در رویکرد اجرایی و فکری دولت چهاردهم متجلی شده است؛ دولتی که تلاش می‌کند با پرهیز از دین‌گریز کردن نسل نو، رویه‌های غلط گذشته را متوقف سازد. طبیعی است که این مسیر تازه با مقاومت و هجمه جریان‌های تندرو و صاحب‌منفعت روبه‌رو شود که تاب پذیرش شیوه‌های نوین حکمرانی مداراگرایانه را ندارند.

بخش عمده‌ای از مخالفان رویکرد مداراگرایانه دولت، مصداق بارز دورویی و تناقض هستند؛ کسانی که مردم را به قناعت، عدل و پرهیزگاری فرا می‌خوانند اما در رفتار شخصی و سیاسی خود به مصرف‌گرایی، ستم و اتهام‌زنی آلوده‌اند. جامعه دیگر استانداردهای دوگانه را نمی‌پذیرد و عبور دولت از چنین شیوه‌های ناکارآمدی، ضرورتی حیاتی برای ترمیم پیوند میان جامعه و حاکمیت است.