شرکت پترو پالایش NGL دهلران که ۱۳ نفر از کارکنانش در واژگونی اتوبوس جان باختند، چه میکند؟!
این شرکت روزانه ۲۴۰ فوت مکعب گاز شیرین و ترش خود را از میادین چشمه خوش، پایدار غرب، دانان، سروک و آذر دهلران دریافت میکند تا محصول (+C2) تولید و خوراک پتروشیمی دهلران را تامین کند، اما با عدم راهاندازی پروژه الفین پتروشیمی دهلران در سالهای گذشته، این محصول با خط لولهای به مسافت ۱۸۰ کیلومتر به پتروشیمی بندر امام رسانده میشود.
فرج براری در یادداشتی با عنوان «اتوبوسی بهنام مرگ» در روزنامه اعتماد نوشت: اتوبوس تنها با یک راننده هر روز ساعت چهارونیم صبح در جادهای پیچ در پیچ از آبدانان به طرف دشت عباس حرکت میکند و پس از طی دو ساعت به شرکت NGL دشت عباس میرسد. اتوبوس شیفت شب شرکت را دوباره به آبدانان برمیگرداند و ساعت چهار و نیم عصر دوباره ۱۲۰ کیلومتر را طی میکند تا قربانیان واقعه که مهندسان شیفت صبح/عصر هستند را به خانه برساند. اتوبوس هرگز به مقصد نمیرسد و در ساعت ۱۹ و ۱۵ دقیقه در نزدیکی روستایی به نام «سهگر» واژگون میشود.اولین خبر که تنها به واژگونی اتوبوسی در جاده دشت عباس به مورموری با ۱۸ مصدوم اشاره دارد؛ در فاصله بیست دقیقه از زمان حادثه در رسانههای محلی مخابره میشود. در خبر دوم اعلام میشود: «اتوبوس حامل کارگران منطقه NGL بوده که سه فوتی داشته است. یک ساعت بعد ۵ فوتی و بعد هفت فوتی و پس از آن با فوت سه زخمی دیگر در بیمارستان آبدانان تعداد آنها به ۱۱ نفر افزایش مییابد. صبح دو روز پیش یکی از دو مصدومانی که از آبدانان به بیمارستان امام خمینی ایلام اعزام شده بود، دوازدهمین جانباخته حادثه تراژیک اتوبوس حامل مهندسان شرکت NGL دشتعباس را رقم میزند. سرانجام بامداد روز گذشته سیزدهمین فوتی این حادثه در بیمارستان «گنجویان» دزفول درگذشت. برای تهیه گزارش و آگاهی از وضعیت مهدی کریمزاده مصدوم دیگری که در بخش آیسییو بیمارستان امام خمینی ایلام بستری است، به آنجا میرویم.«مشکل اصلی نبود خوابگاه، جاده نامناسب و مسیر بسیار دور است.» این را برادر مهدی کریمزاده میگوید که خسته و رنگ پریده، دم در اتاق آیسییو به انتظار خبری از برادر نشسته است.روحالله که مهندس مکانیک است و خودش یک سال در شرکت NGL دهلران کار کرده، میگوید: «ما بارها از پیمانکاران و مسوولان شرکت تقاضای خوابگاه داشتهایم، اما آنها هر بار از ترس هزینه اضافی شام یا صبحانه از قبول این کار سر باز زدهاند.» او ادامه میدهد: «برادرم و سایر مهندسان شرکت، همیشه بیش از چهار ساعت از روز را بدون احتساب در ساعتهای کاری آنها، در مسیر رفت و برگشت تا آبدانان طی میکردند و در طول چهار سال گذشته این تنها اتوبوسی بود که سرویس رفت و برگشت کارکنان آبدانانی شرکت NGL دشتعباس را بر عهده داشت.» او در پاسخ به چرایی استفاده از یک اتوبوس میگوید: «پیمانکار این مجموعه این اتوبوس کهنه را برای جابهجایی کارکنان خود در دو شیفت مختلف به کار گرفته است. ما بارها از مسوولان و مدیران شرکت درخواست خوابگاه داشتیم، اما متاسفانه گفتند برای بومی منطقه خوابگاه نداریم.» مهدی کریمزاده، دارای رتبه ۲۰۰ کنکور و کارشناس مهندسی نفت و گاز است، او دچار شکستگی فک، دنده، شانه و خونریزی کبد است.عدم اختصاص خوابگاه، به کارگیری تنها یک اتوبوس که روزانه باید بیش از ۴۸۰ کیلومتر را در دو مسیر رفت و برگشت طی کند، آن هم در جادهای که حتی مناسب ماشینهای نیمه سنگین نیست. پرسشی است که باید مسوولان مربوطه پاسخگوی آن باشند. گویی پیمانکاران میان کارگر و صاحبکار قد علم میکنند تا مسوولیت را از دوش مدیران اصلی بردارند.
شرکت پترو پالایش NGL دهلران چه میکند؟!
این شرکت روزانه ۲۴۰ فوت مکعب گاز شیرین و ترش خود را از میادین چشمه خوش، پایدار غرب، دانان، سروک و آذر دهلران دریافت میکند تا محصول (+C2) تولید و خوراک پتروشیمی دهلران را تامین کند، اما با عدم راهاندازی پروژه الفین پتروشیمی دهلران در سالهای گذشته، این محصول با خط لولهای به مسافت ۱۸۰ کیلومتر به پتروشیمی بندر امام رسانده میشود. سالانه یک میلیون و۵۵۰ هزارتن محصول +C2 و ۱۵۰ میلیون فوت متر مکعب گاز شهری، ۸۵۰ بشکه میعانات گازی ۴۰۰تن گوگرد، ۱۵۳ میلیون متر مکعب گاز متان، تنها بخش کوچکی از این درآمد میلیارد دلاری در سال را تشکیل میدهد. واحد «سولفور ریکاوری» این شرکت بزرگترین واحد سولفور کشور است.جواد کمری، مدیرعامل پتروپالایش دهلران در مراسم افتتاح این پروژه گفت: «امروز شاهد افتتاح پروژهای هستیم که بدون اغراق یکی از رکوردهای صنعت نفت کشور است.» حالا این رکورددار صنعت نفت در عدم محافظت از جان مهندسان خود هم رکورد زده است.
مسوولان محلی چه میکنند!؟
فرماندار دهلران از نصب هفت سرعتکاه در مسیر دهلران دشت عباس خبر میدهد.
فرماندار شهرستان آبدانان کوهستانی بودن شهرستان آبدانان را مقصر قلمداد کرده است.
اینجا، مدیریت بحران تشکیل میشود، شورای هماهنگی تشکیل جلسه میدهد، در مجلس ترحیم حاضر میشوند، از مصدومان عیادت میکنند، فردا راننده خوابآلود یا اتوبوس مستاصل مقصر شناخته میشود و سرانجام کارگران قربانیان خاموش همیشگی باقی میمانند.
دیدگاه تان را بنویسید